นะ ต่อให้เจ้านั้นอยู่ในระดับราชามันก็เสี่ยงไม่ต่างกัน ไม่อย่างนั้นทั้งสามเผ่าพันธุ์คงไม่ต้องสูญเสียกำลังคนไปกับที่นั่นในทุกๆปี”
“แม้แต่ระดับราชาก็ยังต้องตกตายอยู่ที่นั่นงั้นรึ”
เมื่อได้ยินเช่นนี้แล้ว ใบหน้าของเฉินเฉียงก็อดที่จะเคร่งเครียดเสียมิได้
“ถูกต้อง แล้วข้าก็บอกได้เลยว่าที่แห่งนั้นมันอันตรายจนข้าเองก็ไม่อาจจะบรรยายได้ถูก เอาล่ะ ที่นี้ เจ้ายังคิดที่จะไปที่นั่นอยู่อีกรึเปล่า” ราชาสวรรค์ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเชิงแหย่เล่น
“แน่นอน” เฉินเฉียงสามารถตอบออกมาได้อย่างไม่ลังเล
ไม่ว่าจะอันตรายขนาดไหนก็ตาม เขานั้นก็ยังอยากจะลองอยู่ดี
เพื่อที่จะหาความจริงในการตายของพ่อของเขาให้ได้ ยังไม่รวมถึงจิตใจของเขาที่ไม่ต้องการให้เว่ยชิงเฉินต้องถูกข่มเหงโดยไอ้เฒ่าระยำฮั่นจุยนั่น
ราชาสวรรค์พยักหน้ารับ ก่อนที่จะส่งกำไลสื่อสารหนึ่งที่มีแสงกะพริบอยู่ “มันอยู่ตามแผนที่นี้ รับมันไปซะหากเจ้าต้องการที่จะไป”
“เฉินเฉียง หากว่าเจ้านั้นกลับมาได้อย่างมีชีวิตพร้อมดอกไม้ร้อยสีสัน ข้าจะบอกวิธีปรุงยาหวนคืนโลกาทีหลัง”
“ขอบคุณครับ”
เฉินเฉียงโค้งคำนับพลางขอบคุณแล้วพูดต่อ “เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านราชาสวรรค์ ท่านเตรียมหาสูตรปรุงยาไว้ให้ข้าได้เลย ตัวข้านั้นไม่ว่ายังไงข้าก็จะกลับมา”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้หันหลังและจากไป
“ท่านราชาสวรรค์ ข้าควรจะตามเขาไปหรือไม่คะ” หยานเสวี่ยได้ถามพลางกอดและลูบหัวเมิ่งน้อยมองตามเฉินเฉียงไป
ราชาสว
