บทที่ 276 ผู้ไร้ราก
หลังจากนิ่งเงียบไปนาน ทั้งเว่ยหยวนตี้และเว่ยฉิงเชิงนั้นยังคงมีสายตาเลื่อนลอยราวกับอยู่ในหมอกลวงตา
ส่วนเฉินเฉียงที่หลบซ่อนอยู่ใต้ดินนั้น ในตอนนี้เขาได้กัดฟันแน่นจนราวกับอยากให้มันแตกเสียคาปากของเขาเมื่อได้ยินคำพูดแม้แต่คำว่าไร้ยางอายนี้ก็ยังต้องหลีกทางให้
อย่างไรก็ตาม ท่ามกลางความเงียบนี้ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเฉินเฉียงเองก็เหมือนจะไปกระตุ้นสัมผัสบางอย่างของฮั่นจุย
“ฮึ้ม”
ฮั่นจุยได้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนที่จะยกมือส่งสัญญาณให้คู่พ่อลูกที่นั่งอิ้งกิมกี่นี้เงียบเสียงลง ทั้งสองแม้เดิมจะเงียบอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นฉากนี้ก็อดที่จะอุทานออกมาเบาๆไม่ได้ ก่อนที่จะปล่อยกระแสจิตของตนออกไปตรวจสอบ
เฉินเฉียงเองที่แม้จะโกรธเกรี้ยว แต่เมื่อเขาได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้น แม้จะเล็กน้อยแต่ก็รีบสงบสติตัวเองลง พร้อมกับใช้ทักษะไร้ตัวตนของตัวเองอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปสักพัก ฮั่นจุยที่ไม่พบสิ่งปกติก็ได้เก็บงำกระแสจิตของตนแล้วหันไปมองที่เว่ยฉิงเชินและเว่ยหยวนตี้
“ฮึ่ม”
เว่ยฉิงเชินในตอนนี้นั้นเหลือกดวงตาที่เย็นชาของตนในตอนนี้มองไปยังฮั่นจุย พร้อมกับท่าทางที่บ่งบอกว่ารังเกียจฮั่นจุยอย่างที่สุดในชีวิต
ฮั่นจุยไม่ได้แยแสแต่อย่างใด เขาหันไปมองเว่ยหยวนตี้ต่อ
ถึงแม้ว่าเว่ยหยวนตี้จะไร้ยางอายและเห็นแก่ตัวมากมายขนาดไหนก็ตาม แต่เขานั้นก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดีเมื่อนึกถึงฉากที่ลูกสาวของตนนั้นได้แต่งงานกับชายแก่ โ
