ม่ใช่เพราะคนของหลินไฮ่หวังอยากได้หน้าจนตัวสั่นล่ะก็ ป่านนี้หลิวหลางก็ออกมาอยู่ต่อหน้าท่านแล้วด้วยซ้ำ และนั่นจะทำให้ความลับของหลิวหลางที่ถือครองอยู่นั้นถูกใช้โดยพวกเรามนุษย์กลายพันธุ์อย่างแน่นอน และการทำให้มนุษย์และสัตว์ประหลาดเป็นข้าทาสของพวกเรานั้นอยู่อีกไม่ไกลเกินเอื้อม”
“แต่ในขณะที่เราจะคว้าสิ่งนั้นไว้ได้ หลิวหลางของข้ากลับถูกคนของหลินไฮ่หวังที่ครั่นคร้ามอยากได้หน้าจนตัวสั่นจนต้องถูกบังคับให้ติดอยู่ในเขตแดนจักรพรรดิแบบนี้ บอกข้าสิว่าท่านอยากจะให้ข้าทำยังไง”
“ที่เจ้าว่ามามันก็ถูก งั้นข้าขอฟังความเห็นของเจ้าหน่อยก็แล้วกัน”
“หึ หากถามข้าล่ะก็ ไอ้หัวโจกที่คิดร้ายต่อเผ่าพันธุ์แบบนี้สมควรตาย”
“ส่วนไอ้หกตัวที่ไม่รู้ดีรู้ชั่วนั่นก็สมควรจะตกตายไปไม่ต่างกัน”
“ราชาสวรรค์ อย่าให้มันมากนัก หากเจ้ากล้าแตะต้องคนของข้าล่ะก็เก่งจริงก็ลองดู” หลินไฮ่หวังเมื่อได้ยินและรีบออกหน้าแล้วก้าวขึ้นหน้ามาประจันหน้ากับราชาสวรรค์
“แปะแปะแปะ พี่หลี่ ทางฝั่งของท่านนี่ช่างครึกครื้นเสียจริง ว่าแต่กำลังมีเรื่องสนุกอันใดอยู่กันล่ะเนี่ย”
ในขณะที่ราชาสวรรค์และหลิวไฮ่หวังกำลังจะลงไม้ลงมือกันนั้นเองก็ได้มีเสียงหนึ่งปรากฏขึ้นมา
