างฝั่งมนุษย์กลายพันธุ์นั้นยังคงสับสนอลหม่านกันอยู่
หนึ่งในผู้ที่ก่อความวุ่นวายนั้นคือผู้อยู่ใต้อาณัติของหลินไฮ่หวัง หลิวเฟิง อีกฝั่งหนึ่งคือหยานเสวี่ยและราชาสวรรค์
“ท่านหลินไฮ่หวัง ตอนที่พวกเราปีนบันไดสู่สรวงสวรรค์นั้น คนใต้อาณัติของราชาสวรรค์ที่ชื่อหลิวหลางนั้นไม่เพียงจะทำให้น้องสองของผู้น้อยตกตายเพราะกฎของเขตแดนแล้ว มันยังดุด่าว่ากล่าวท่านและบอกว่าราชาสวรรค์นั้นรังเกียจท่านมาเนิ่นนานจนต้องการกำจัดให้สิ้น”
“หลิวเฟิง นี่เจ้ากล่าวหาพวกเราชัดๆ” หยานเสวี่ยได้พูดออกมาอย่างแค้นเคือง “นี่เป็นเรื่องเพียงฝั่งเจ้าเท่านั้น ไอ้คนที่เชื่อนั่นคงจะโง่บรมเต็มที”
“แต่ก็ยังมีความจริงที่ทุกคนต่างเห็นและรับรู้ก็คือในตอนที่ออกจากเขตแดนจักรพรรดินั้น เจ้าและคนของเจ้าอีกหกคนโจมตีหลิวหลางและข้า ไม่เพียงคนใต้อาณัติของเจ้าจะเล่นงานข้าจนบาดเจ็บสาหัสแล้วเจ้ายังกีดขวางไม่ให้พวกข้าออกจากเขตแดนนั่นอีก มีผู้คนมากมายที่เห็นและรับรู้เรื่องนี้ เจ้าคิดว่าจะอธิบายยังไง”
“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าหยุดเข้าไว้ล่ะก็ หลิวหลางคงไม่ต้องซ่อนตัวจนหมดเวลา ที่เขาออกมาไม่ได้ก็เพราะพวกเจ้า”
“ว่าไงนะ หยานเสวี่ย เจ้าพูดว่าหลิวหลางยังคงอยู่ในเขตแดนนั่นงั้นเหรอ” เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว ไอปราณสีดำของราชาสวรรค์ก็ได้พวยพุ่ง แสดงออกมาให้เห็นว่าเขานั้นกำลังโกรธจัดอย่างที่สุด
เมื่อถูกเปิดโปงการกระทำของตนออกมาในตอนนี้โดยหยานเสวี่ยแล้ว หลิงเฟิงเอ
