”
เฉินเฉียงเมื่อได้ยินก็ได้สื่อสารกับมันผ่านทักษะภาษาสัตว์ประหลาดของตน
“วานรยักษ์สี่แขนเอ๋ย อย่าได้กลัวไป เจ้าเพียงคลอดลูกของเจ้าออกมาก็พอ ข้าจะเป็นคนปกป้องเจ้าเอง”
หลังจากได้ยินคำพูดของเฉินเฉียงไปแล้วนั้น วานรยักษ์สี่แขนก็นิ่งเงียบ ก่อนที่จะพยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไรออกมาอีก ในตอนนี้น้ำตาของมันไหลรินและตั้งมาสมาธิไปกับการคลอดลูกของมันเพียงเท่านั้น
หลังจากมั่นใจว่าได้รับความเชื่อใจของวานรยักษ์สี่แขนนี้แล้ว เฉินเฉียงก็ได้หันหลังไปอีกฟากหนึ่ง และตะโกนใส่เหล่านายพลวิญญาณของเผ่าพันธุ์มนุษย์ตรงหน้า ผู้ซึ่งกำลังฟื้นคืนสติ “ข้าแนะนำว่าพวกเจ้าอย่ารนหาที่ตายจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นล่ะก็จะหาว่าไม่เตือน”
เมื่อได้ยินดังนี้ นายพลวิญญาณคนหนึ่งได้ตะคอกตอบเฉินเฉียงด้วยเสียงที่สั่นเคลือ “ในเมื่อเจ้าเองก็เป็นมนุษย์แล้วจะไปแยแสกับไอ้พวกสัตว์ประหลาดนั่นทำไมวะ พี่น้องทั้งหลาย ร่วมมือกัน ฆ่าไอ้ตัวทรยศผู้นี้แก้แค้นให้กัปตันลี”
“แม่…เอ๊ย” เฉินเฉียงสบถออกมาก่อนที่จะใช้คลื่นเสียงทำลายวิญญาณออกมาอีกครั้ง
ด้วยการโจมตีของเขานั้นสามารถหยุดนายพลวิญญาณพวกนี้ได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น
หากว่าเขาต้องลงมือฆ่าล่ะก็ ด้วยฝีมือของคนพวกนี้ไม่ได้คณามือเขาแต่อย่างใด
แต่เขานั้นเพื่อช่วยชีวิตวานรยักษ์สี่แขนตัวนี้ทำให้เขาเผลอฆ่ากัปตันของกลุ่มที่ชื่อว่าลี่อะไรนั่นไปแล้ว แล้วจะให้เขานั้นลงมือฆ่าคนอีกอย่างนั้นเหรอ
นี่จึงให้เฉินเฉียง
