บทที่ 231 หิมะ(หยานเสวี่ย)เดือด
เจิ้งยี่ที่กำลังอยู่ท่ามกลางการต่อสู้อย่างคร่ำเคร่งนั้นได้หันขวับไปมองเฉินเฉียงอย่างจงเกลียดจงชัง และดูเหมือนจะไม่ทำตามคำสั่งของเฉินเฉียงแต่ตวัดกระบี่ทองคำในมืออย่างรวดเร็ว
“ฮี่ฮี่ฮี่ เฉินเฉียง ดูเหมือนว่าองครักษ์ของเจ้านั้นจะไม่เชื่อฟังเอาซะเลยน้า….. เจ้าต้องการให้ข้าสั่งสอนเขาแทนเจ้ารึเปล่า”
“ไม่ต้องหรอกน่า”
เฉินเฉียงหน้านิ่งไปในทันที นั่นก็เพราะเขากำลังส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณไปหาเจิ้งยี่ -เจิ้งยี่ องครักษ์หยานนั้นแข็งแกร่งสุดจะพรรณนาเจ้าก็น่าจะรู้นี่หว่า ต่อให้เจ้าร่วมมือกับข้า ข้าก็ไม่คิดว่าพวกเราจะชนะนางได้หรอกนะ-
-และในตอนนี้ข้ามีข้อตกลงร่วมกับนางว่าหากข้าไม่เข้าร่วมในการต่อสู้ นางก็จะยอมนิ่งเฉยเรื่องในครั้งนี้-
-แต่หากเจ้านั้นไม่ยอมแสดงพลังเหนือมนุษย์ให้นางดูละก็ ข้าเกรงว่านางเองจะอารมณ์เสียเอานา….-
-แล้วหากว่านางฟิวส์ขาดเข้าร่วมสงครามเข้าละก็ กองกำลังของเรานั้นเสียหายหลายแสนอย่างแน่นอน-
-เจ้าอยากให้เรื่องเป็นอย่างนั้นรึไงกัน-
-อย่างน้อยๆก็ช่วยลดทิฐิแล้วฟังข้าในครั้งนี้เถอะนะ แล้วหลังจากนี้ข้าจะไม่บังคับเจ้าในเรื่องนี้อีกต่อไป-
เจิ้งยี่เมื่อได้ยินก็บังเกิดใบหน้าสีแดงจัดขึ้นเมื่อได้ยิน ในที่สุดเขาก็คำรามลั่นก่อนที่ร่างกายของเขาจะขยายตัวใหญ่ขึ้นมากกว่าเดิมหลายเท่า ก่อนที่จะเปิดปากที่อ้ากว้างสวาปามนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงที่เผลอยืนจั้งก้าอย่างตกตะลึง
