บทที่ 222 ไร้ยางอาย
“เป็นมนุษย์กลายพันธุ์”
เฉินเฉียงที่อยู่ๆก็ปรากฏตัวต่อหน้ายี่สิบคนนี้
ถึงแม้จะไม่เห็นสีของชั้นพลังงานก็ตาม แต่ดูจากขนาดของปีกแล้วทำให้พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น เพราะด้วยขนาดปีกนี้ทำให้พวกเขานั้นรับรู้ว่าคนที่เห็นตรงหน้าต้องเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่ไม่ธรรมดา
อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเห็นเฉินเฉียงปรากฏตัวออกมาคนเดียวแล้ว จากท่าทางหวาดหวั่นก็แปลเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นยินดีแทน
“กัปตัน เจ้านี่น่าจะมาตนเดียว”
กัปตันกองกำลังได้พยักหน้าแล้วพูดออกมา “ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ แค่มาเสนอหน้าต่อหน้าพวกเราก็ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่แล้ว พวกเราจะปล่อยมันไปไม่ได้ ฆ่ามันซะ”
เฉินเฉียงที่เห็นท่าทางของคนทั้งยี่สิบที่เตรียมจะโจมตีเขาก็ได้กระพือปีกพุ่งตรงขึ้นไปบนฟ้าและบินหายไป
ในเมื่อนี่คือกองกำลังเผ่าพันธุ์มนุษย์ เขาก็ไม่ต้องการที่จะเสียเวลากับคนพวกนี้อีก
หลังจากนั้นก็ได้ส่งข้อความให้กับจางหยวนและคนอื่นๆ ก่อนที่จะสำรวจต่อไป
หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ได้เห็นถ้ำถ้ำหนึ่ง ข้างในนั้นมีสัตว์ประหลาดรวมกันนับร้อยตัว
หลังจากตรวจดูจนมั่นใจแล้ว เฉินเฉียงก็รับรู้ได้ว่าสัตว์ประหลาดเหล่านี้ได้พบเจอสายแร่แก่นวิญญาณ แม้เท่าที่ดูแล้วมันจะน้อยไปหน่อยก็ตาม
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงและจางหยวนนั้นจะวางแผนในการล่าหัวสายลับ แต่ในเมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้า มีหรือที่เขาจะปล่อยไป เขาย่อมต้องใช้มันชุบเลี้ยง
