บทที่ 218 แน่จริงก็ลงมือ
“หลิวหมิง นายท่านคนนี้ไม่คิดเลยจริงๆว่าตัวเจ้านั้นจะสมองหมูยิ่งกว่าหมูเสียอีก”
เฉินเฉียงได้ชี้ไปที่ผู้นำกองกำลังมนุษย์กลายพันธุ์กองนี้ หรือก็คือหลิวหมิง ก่อนที่จะตวาดออกมาต่อ “นี่เจ้าคิดว่าเจ้ามีค่าพอที่จะมาสั่งเนี่ยนะ”
“หากเจ้าต้องการให้นายท่านคนนี้ลงมือเพื่อเปลี่ยนมนุษย์กลุ่มนี้เป็นนักรบมีชีวิตนายพลทักษะพิเศษของพวกเรานั้น นั่นไม่ได้มีปัญหาแต่อย่างใด”
“ก็เอาเถอะนะ หากว่านายท่านคนนี้จะต้องช่วยเจ้ามากมายขนาดนั้นแล้ว พวกเจ้าก็ควรได้เวลาพักผ่อนเสียที แล้วนายท่านคนนี้จะไปกล่าวสรรเสริญเจ้าต่อหน้าราชาฉินเว่ยของพวกเจ้าให้ก็แล้วกันนะ”
“บอกมาสิว่าทีนี้พวกเจ้าพอใจรึยัง”
หลิวหมิงที่ได้ยินก็ถึงกับใจหวั่นไหวในทันที เขารู้สึกไม่ดีกับคำพูดนี้อย่างหนัก
“นายท่านหลิวหลาง นายท่านหมายความว่ายัง….”
“ฮี่ฮี่ฮี่ ก็ไม่มีอะไรมาก เขาเรียกค่าบริการน่ะ”
“ฮึ่ม ฝันไป….”
ก่อนที่หลิวหมิงจะได้พูดจบ นายพลทักษะพิเศษก็ได้เข้ามาห้ามปรามเอาไว้
เฉินเฉียงได้เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชา และหายตัวไปในบัดดล
สองวินาทีหลังจากนั้น แหวนเก็บของอีกหนึ่งวงก็ได้ตกอยู่ในมือของเฉินเฉียง
“หลินจี้”
หลิวหมิงในตอนนี้ได้เอี้ยวตัวมองไปยังนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงที่ตกตายด้วยความโกรธแค้นจนผมตั้งชัน
เฉินเฉียงที่อยู่กลางอากาศอีกครั้งนั้นได้หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น “ไอ้พวกเวรตะไล เป็นพวกเจ้าเองนะที่ทำให้นายท่านคนนี้เคืองต้องลงม
