าไม่ได้เลวร้ายนัก ในตอนนี้เขานั้นสามารถกำจัดนายพลทักษะพิเศษขั้นสูงส่วนใหญ่ไปได้แล้ว ถึงสี่ตน
และเมื่อเห็นลูกน้องฝีมือดีของตนตกตายไปอีกหนึ่ง หลิวหมิงก็ไม่ทนอีกต่อไป
“นายท่านหลิวหลาง นี่ท่านพยายามจะทำอะไร นี่ท่านใช่คนของราชาสวรรค์จริงๆงั้นเหรอ หากใช่แล้วทำไมท่านถึงกล้าที่จะฆ่าคนของข้าที่เป็นคนของราชาฉินกัน ห้ะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า” เฉินเฉียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “หลิวหมิงน้อหลิวหมิง การที่นายท่านคนนี้เรียกเจ้าสมองหมูเอย หมูโง่เอย คำพูดเหล่านั้นสมควรแล้วล่ะ นี่เจ้าเชื่อข้าจริงๆก็เพียงแค่การเอ่ยชื่อของราชาสวรรค์เช่นนั้นเหรอ”
“งั้นข้าจะบอกความจริงให้ก็ได้ ตัวข้าคือนักล่า”
“ตราบใดที่มันคุ้มค่า ข้าไม่สนหรอกว่าพวกเจ้านั้นจะเป็นคนของราชาฉินหรือราชาสวรรค์”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงได้ผิวปากของตนอย่างดังลั่นแล้วหายตัวไปอีกครั้ง
