บทที่ 205 ฉับพลัน
เฉินเฉียงไม่ได้พูดอะไรออกมาเมื่อได้ยิน
ด้วยการที่เจิ้งยี่นั้นพูดคำนี้ออกมาด้วยตัวเอง นั่นหมายความว่าเจิ้งยี่มั่นใจในตัวเขาและตีค่าเขาเอาไว้สูงล้ำอย่างมาก
และนี่จะทำให้เขานั้นไม่ต้องแคลงใจในตัวเจิ้งยี่อีกต่อไป และนี่จะทำให้เขานั้นหลงลืมไปว่าตนเองนั้นถูกฝังแผ่นแก่นพลังงานเอาไว้
อย่างน้อยก็สมควรจะเป็นแบบนั้น นั่นก็เพราะขนาดในศึกเป็นตาย เขายังไม่คิดจะใช้พลังเหนือมนุษย์ของตนออกมาเลยแม้แต่น้อย
และนี่ทำให้เขาเชื่อมั่นได้ว่าเจิ้งยี่นั้น ต่อให้ต้องตายก็ไม่คิดจะใช้ทักษะเหล่านั้น
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดทั้งสองก็พบกองหนุนที่จิ้งจอกสายฟ้าตามมา
“นายพลเหยี่ยวทองคำ นายพลเสือดาวมีปีกในตอนนี้กำลังถูกล้อมโดยพวกมนุษย์ ชีวิตกำลังแขวนบนเส้นด้าย ขอให้ท่านเหยี่ยวทองคำโปรดช่วยนายพลของข้าด้วย”
จิ้งจอกสายฟ้าที่วิ่งมาถึงก็ได้หมอบกับพื้นพลางร่ำไห้ไม่หยุด
“ฮื้ม นี่เจ้าไปเจอมนุษย์กลุ่มใหญ่รึไงกัน”
เหยี่ยวทองคำได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ
“ฮึ้ก ไม่ใช่ พวกมันมีเพียงประมาณสิบคน แต่พวกมันทรงพลังมากและฆ่าพวกเราไปนับสิบในการโจมตีเพียงครั้งเดียว”
“และในตอนนี้ หนึ่งเดียวที่หลงเหลือก็ถูกพวกมันล้อมเอาไว้แล้ว”
“ด้วยเหตุนี้ นายพลของข้าจึงได้ส่งข้าออกมาขอกำลังหนุน เขายังบอกอีกว่าหากเขาต้องตกตายก็ขอให้ท่านเหยี่ยวทองคำแก้แค้นให้ด้วย”
“พูดบ้าอะไรกัน เสือดาวมีปีกมันนำกำลังพลไปตั้งห้าสิบชีวิต เป
