บทที่ 203 การต่อสู้แรก
เฉินเฉียงนั้น หลังจากกวักมือเรียกทุกคนในกองกำลังให้ตามมาแล้ว เขาก็พาทุกคนพุ่งตรงไปยังสายแร่แก่นวิญญาณอย่างรวดเร็ว และไม่นาน ทุกคนก็ได้พบเจอ
“หวา ศิษย์น้องเล็ก นี่เจ้าเป็นหนูรึไงกัน ทำไมเจ้าถึงได้พบเจอของดีรวดเร็วขนาดนี้เนี่ย”
กัวเหลียงพูดพลางใช้มือแตะแท่งแก่นวิญญาณและถอดถอนลมหายใจออกมาอย่างยอมรับในฝีมือการหาของดีของเฉินเฉียง
เฉินเฉียงได้ยิ้มกริ่มเล็กน้อยและพูดออกมา “ก็แค่ตามสัตว์ประหลาดมาก็เท่านั้นแหละน่า”
“เอาล่ะทุกคนรีบๆขุดพวกมันได้แล้ว ตอนนี้พวกสัตว์ประหลาดเองก็เริ่มที่จะเข้ามาที่นี่แล้ว หากเรายังขุดพวกมันไม่หมดล่ะก็ ตอนนั้นพวกเราต้องปะทะกับพวกมันเป็นแน่”
“ห้ะ แล้ว แล้ว แล้วจะให้พวกเราขุดยังไงล่ะ” กัวเหลียงรีบถามออกมาในทันทีเมื่อได้ยิน เขารู้สึกปวดหัวในทันทีในขณะที่มองไปยังกองแก่นวิญญาณที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
เฉินเฉียงนั้นจดจำได้ว่าเว่ยหยวนตี้นั้น ในตอนที่เขามอบแก่นวิญญาณให้เขามาศึกษา เขาใช้พลังตัดมันและแบ่งมาให้เขาในขนาดเท่าฝ่ามือได้ราวกับตัดเต้าหู้ “จะยังไงก็ตาม พวกเราต้องขุดมันออกมาให้เร็วที่สุด ข้าจะออกไปดูพวกสัตว์ประหลาดหน่อยว่าพวกมันถึงไหนกันแล้ว”
เมื่อพูดจบ เฉินเฉียงก็ได้ดำดินกลับไปอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง เสือดาวมีปีกได้นำสัตว์ประหลาดสี่สิบกว่าตัวมุ่งตรงมาเกือบจะถึงที่นี่แล้ว
“เป็นยังไงบ้าง” เฉินเฉียงกลับขึ้นมาจากพื้นดินแล้วถามออกมา
“กัปตัน ข
