บทที่ 200 ทะลวงเขตแดน
เว่ยหยวนตี้ที่เห็นก็ถึงกับต้องตะโกนออกมาในทันที “เฉินเฉียง”
ฮั่นจุยนิ่งอิ้งไปในทันทีที่เห็น
เขาไม่รู้ว่าเฉินเฉียงนั้นคิดจะทำอะไร
หรือเป็นเพราะพวกเขานั้นมีเรื่องกัน เขาจึงได้คิดทำเรื่องบ้าๆเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม ด้วยการที่การกระทำของเฉินเฉียงนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของทุกคน ต่อให้เว่ยหยวนตี้ ฮั่นจุย และคนอื่นคิดจะหยุดเขาก็ไม่อาจทำได้ทัน
แต่ที่หน้าตกตะลึงยิ่งกว่าก็คือ เฉินเฉียงนั้นได้หายไปต่อหน้าต่อตาของทุกคน
“ไป…ไหน…แล้ว”
เว่ยหยวนตี้ได้วิ่งไปที่กำแพงหินและมองไปมาโดยรอบ ก่อนที่จะมองไปที่ผู้อาวุโสทั้งสาม
นี่ทำให้ผู้อาวุโสถงและผู้อาวุโสเทียผลุดลุกพร้อมกัน พวกเขามองไปรอบๆด้วยท่าทางที่ยากจะเอ่ย “เด็กนั่น…..เข้าไปด้วยตัวเองเหรอ”
“เหอะ จะเป็นไปได้ยังไงกัน”
ฮั่นจุยนั้นได้พูดคำดูถูกออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำ “ทางเข้าเขตแดนจักรพรรดินั่นต้องใช้ระดับราชาถึงสามคนในการเปิดออกเลยนะ แม้แต่ไอ้พวกมนุษย์กลายพันธุ์และสัตว์ประหลาดก็ยังต้องตกอยู่ในเงื่อนไขเดียวกันด้วยซ้ำ”
“แล้วกับไอ้ลูกหมานายพลวิญญาณขั้นกลางอย่างมันจะเข้าไปได้ด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ”
“แต่เด็กนั่นมันหายไปต่อหน้าพวกเรานะ” ผู้อาวุโสถงและผู้อาวุโสเทียได้ผายมือไปที่ที่เฉินเฉียงวิ่งเข้าไปพร้อมกัน “ผู้อาวุโสฮั่น แล้วท่านจะอธิบายยังไง”
ฮั่นจุยได้เดินเข้าไปใกล้ๆกับกำแพงตรงที่เฉินเฉียงหายไปและใช้มือแตะๆตรงนั้นดู ก่อนที่จะหันกลับมาถา