นเฉียงไม่ได้คิดอะไรมาก เขาได้รับแหวนวงนี้มาอยู่ในมือ
หลังจากนั้นเขาก็โยนให้กับเทพเงินตรา ก่อนที่จะหันไปคุยกับเจ้าของร้าน “เจ้าอ้วนเจ้าของร้าน อย่าบอกนะว่ากำไลสื่อสารไม่มีแล้วน่ะ เอาของอย่างดีออกมาสิบอันเลย”
ด้วยการที่ชายคนนี้คือบุตรแห่งการค้าขายที่เที่ยงแท้ มีหรือที่เขาจะเอาออกมาทั้งหมดจริงๆ
เฉินเฉียงเองสังเกตเห็นเรื่องนี้ในตอนที่เฉียวกังพังกำไลสื่อสารไปนั้น ชายคนนี้ไม่ได้ทุกร้อนแต่อย่างใด
อย่างที่คาดไว้ ชายอ้วนเจ้าของร้านยิ้มออกมาแหยๆก่อนที่จะส่งกำไลสื่อสารทั้งสิบให้เฉินเฉียงไป
หลังจากกลับที่ภัตตาคารติ้งฮู่ เฉินเฉียงได้แลกเปลี่ยนตำแหน่งประจำกำไลสื่อสารของทุกคนในกองกำลัง และนับจากนี้ พวกเขาจะสามารถสื่อสารในมิติจักรพรรดิได้แล้ว
“ฮี่ฮี่ฮี่ กัปตัน ตอนนี้พวกเรารวยแล้วนา พวกเรามีแก่นคริสตัลระดับนายพลขั้นกลางตั้งห้าล้านก้อนแน่ะ”
เทพเงินตราได้พูดพลางลูบไล้แหวนในมืออยู่ไม่ขาดพลางรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ยากจะหุบ
เฉินเฉียงเองก็ยิ้มออกมา แต่คำพูดของเขานั้นทำให้หวังต้าลู่ที่ยิ้มกริ่มอยู่นั้นต้องนิ่งเงียบไป
“เทพเงินตรา แบ่งแก่นคริสตัลออกมาสักสองพันก้อนสำหรับทุกคน ที่เหลือนั้นเอาไปซื้อเตกีลาให้หมด”
“ห้ะ กัปตัน ทำไมท่านต้องทำเรื่องเสียเปล่าแบบนั้นกันล่ะ”
หวังต้าลู่มีใบหน้าที่กระตุกไปเล็กน้อยพลางคลึงแหวนในมือของตน
กองกำลังเทียนเว่ยนั้นยากจนข้นแค้นมานานและเสี่ยงต่อการล่มสลายมาหลายครั้ง อย่างตลอดปีที่ผ่านม
