บทที่ 190 ธง
“กัปตัน นี่เป็นของท่าน”
หลังจากที่เดินออกมาได้สักระยะ จางหยวนได้นำธงพลสีดำออกมาให้
“กัปตัน นี่คือธงพลของพ่อของท่าน ข้าหวังว่าท่านจะนำเกียรติยศแห่งกองกำลังเทียนเว่ยกลับมาได้”
จางหยวนในตอนนี้ได้ยื่นธงพลให้เฉินเฉียงด้วยมือทั้งสองข้างด้วยอาการที่สั่นอย่างยินดีแก่เฉินเฉียง
เฉินเฉียงเองก็รับธงพลมาพร้อมจับจมูกตัวเองเล็กน้อยราวกับกำลังภูมิใจ
เมื่อสามปีครึ่งที่แล้ว ตอนที่เขาปลุกพลังสายเลือดขึ้นมาได้นั้น ปู่ซุนของเขาได้ฝากฝังความหวังให้เขาครอบครองธงพลนี้ให้ได้
ในฐานะที่ตนเป็นอดีตสมาชิกของกองกำลังเทียนเว่ย ถึงแม้ซุนต้าฮู่จะได้รับบาดเจ็บหนักเพื่อช่วยเฉินเฉียงจนท้ายที่สุดจุดตันเถียนของเขาต้องขาดสะบั้น สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ทั้งหมดไป ด้วยวัยเพียงสี่สิบปีแต่ใบหน้าของเขากลับแก่ชราเต็มไปด้วยริ้วรอย
ถึงแม้ว่าจะเหลือตัวคนเดียว แต่เขาก็ยังคงทำหน้าที่ปกป้องเฉินเฉียงอยู่ในหน่วยเก็บกู้ซากศพ และเก็บเรื่องราวทุกอย่างไว้กับตนจนทำให้ผู้คนต่างรู้สึกว่าเขานั้นเป็นคนสันโดษ
หากว่าไม่ใช่เพราะพวกเขายังคงติดภารกิจอยู่ล่ะก็ เฉินเฉียงคงจะนำธงผืนนี้กลับไปยังอาณานิคมเขาหมางและกางต่อหน้าหลุมศพของซุนต้าฮู่เพื่อให้เขาได้พักผ่อนอย่างสงบสุขจริงๆสักที
และในขณะที่ถือธงผืนนี้ เขารู้สึกภูมิใจในพ่อของตน เฉินเทียนเว่ย พ่อผู้ซึ่งเขานั้นไม่เคยได้พบเจอ
ผู้คนทั้งสิบสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาต่างก็เชื่อว่าเฉินเฉียงนั้น
