อ๋อและจูงมือของหนี่เฟิงเตรียมที่จะจากไป
อย่างไรก็ตาม หลิวซวนเอ๋อนั้นไม่มีท่าทีจะขยับตัวเองตามแต่อย่างใด เธอยืนนิ่งและหนักแน่นประดุจหินผา พร้อมทั้งสายตาที่มองไปยังจางหยวนอย่างลึกซึ้ง
กัวเหลียงที่เห็นฉากนี้ก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดออกมา “หนี่เฟิง ดูเหมือนว่าเราจะหมดหวังกับศิษย์น้องหลิวแล้วล่ะ พวกเราไปกันดีกว่า”
“หากเจ้าจะไปก็ไปคนเดียวสิยะ” หนี่เฟิงได้สะบัดแขนของตนในทันทีจนทำให้กัวเหลียงมีท่าทีห่อเหี่ยวในทันใด
“นี่เจ้ากล้าพูดอย่างนี้ได้ยังไง” กัวเหลียงได้ทรุดเข่าลงกับพื้นพลางทำท่าไร้เรี่ยวแรงออกมา “ฮึกฮึก ข้า ข้าอุตส่าห์พาเจ้ามาที่นี่ แล้ว แล้วทำไมข้าต้องจากไปคนเดียวด้วย ฮึกฮึก”
“ไม่เอาน่า โอ๋โอ๋น้า กัวน้อย ใครบอกเจ้ากันว่าข้าไม่ต้องการเจ้าแล้ว มามะ มาเข้าร่วมกองกำลังเทียนเว่ยกันน้า….”
เมื่อได้ยินได้เห็นฉากนี้ จางหยวนและเม่ยหลัวหลันได้วิ่งเข้าไปดึงตัวหลิวซวนเอ๋อและหนี่เฟิงมาไว้ในอ้อมกอด
“สุดยอดไปเลย ทีนี้ก็มีผู้หญิงในกองกำลังของเราอีกสองคนแล้ว ข้าจะไม่รู้สึกเหงาอีกแล้ว”
“มามะน้องสาว มาให้ข้าแนะนำเจ้าให้รู้จักคนอื่น”
เมื่อเม่ยหลัวหลันได้พูดจบลง เธอก็แนะนำหญิงสาวให้คนอื่นได้รู้จัก
เมื่อเห็นฉากนี้ หลางซานเอ๋อและหลู่จี้ก็ได้มองทั้งหลิวซวนเอ๋อและหนี่ฟางชนิดไม่วางตา นี่ทำให้กัวเหลียงวิ่งสี่คูณร้อยมาประกบหนี่เฟิงในทันที และพูดออกมาด้วยท่าทางประดุจเหยี่ยวหวงลูกเจี๋ยบก็ไม่ปาน “นี่พวกเจ้ามองอะไ
