นนี้ไป แล้วข้านั้นจะรับคะแนนที่สมควรจะเป็นของพี่เจิ้งมาได้ยังไงกัน”
“ฮี่ฮี่ฮี่ เฉินเฉียง หากนับตามที่เจ้าพูดมา แต้มคะแนนของหลินฟานสมควรจะแบ่งระหว่างเจ้ากับเจิ้งยี่สินะ”
หลังจากได้ยินในเรื่องนี้ เฉียนฝู่จึงได้เข้าใจว่าทำไมเฉินเฉียงถึงบอกว่าสำนักเต่าดำนั้นสมควรจะแบ่งแต้มคะแนนนี้ไป
และหลังจากที่เขาได้ลองคิดคำนวณดูแล้วนั้น ถึงแม้จะต้องแบ่งแต้มคะแนน แต่หากรวมคะแนนระหว่างเฉินเฉียงและหลู่ฟางเข้าด้วยกัน อย่างน้อยๆสำนักก็ยังพอที่จะได้คะแนนอันดับหนึ่ง
เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเข้าใจผิดไปว่าเป็นเพราะเรื่องของจ้าวฮั่นที่ทำให้เฉินเฉียงไม่ค่อยชอบเขาดังแต่ก่อน
หากว่าเฉินเฉียงรับแต้มคะแนนของหลินฟานมาทั้งหมด อย่าว่าแต่ที่สองเลย ที่หนึ่งเขาก็ยังได้รับมาด้วยซ้ำ
แต่เฉินเฉียงกับอธิบายเรื่องทุกอย่างออกมาให้ผู้คนรับฟังซะขนาดนี้ แล้วเขาจะปฏิเสธเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
นั่นก็เพราะหากเขานั้นดื้อดึง ดีไม่ดีเฉินเฉียงจะถอนตัวขึ้นมาจริงๆ และนี่จะทำให้สำนักเต่าดำตกไปอยู่ที่โหล่อีกครั้ง
เฉินเฉียงได้มองไปที่เฉียนฝู่และส่ายหัวออกมา “เป็นไปไม่ได้ที่จะแบ่งครึ่ง ข้านั้นไม่ไร้ยางอายขนาดนั้น”
“หากเป็นไปได้ ข้าต้องการคะแนนเพียงบางส่วนเท่านั้น ถ้าให้เจาะจงก็คือข้าขอรับคะแนนเพียงสามส่วนจากสิบส่วนของแต้มคะแนนหลินฟานก็พอ”
ความจริงแล้วเขาเองก็อยากจะยกแต้มคะแนนทั้งหมดให้กับเจิ้งยี่ไปจริงๆ
แต่เมื่อได้เห็นท่าทีของเฉียนฝู่แล้ว เขารู
