บทที่ 180 จิตใจ
“เฉินเฉียง ข้านั้นมาจากครอบครัวธรรมดาที่อยู่ในเขตเมืองในการกำกับของตึกจอมพลภาคกลาง(ฮัวจ้ง) พ่อแม่ของข้านั้นอยู่ในระดับต่ำชั้นที่สุดในอาณานิคมด้วยซ้ำ”
“อย่างไรก็ตาม เป็นเพราะข้าโชคดีที่สายเลือดของข้าได้ตื่นขึ้นมาเมื่อข้าอายุได้สิบห้าปี หลังจากนั้นข้าใช้เวลาเพียงหนึ่งปีครึ่งก็มีระดับการบ่มเพาะในขั้นทหารขั้นสูง และเป็นตอนนี้ที่ข้าถูกส่งเข้ามาศึกษายังสำนักมังกรอาชูร่า”
“ในตอนแรกนั้น กระบวนการเพิ่มระดับขั้นการบ่มเพราะของข้านั้นช้ามาก หลังจากผ่านไปสามเดือน จุดชีพจรของข้าเปิดได้เพียงหนึ่งจุดเพียงเท่านั้น นี่ทำให้ทุกคนต่างก็ไม่เห็นค่าในตัวข้า”
“จนกระทั่งวันหนึ่ง มีใครบางคนมายังสำนักและบอกออกมาว่าอาณานิคมที่ครอบครัวของข้าอาศัยอยู่นั้นถูกรุกรานโดยมนุษย์กลายพันธุ์”
“เมื่อข้ากลับไปถึง ข้าก็พบว่าไม่มีใครในอาณานิคมที่เหลือรอดออกมา”
“พ่อแม่ของข้าที่ไม่ได้แม้แต่ปลุกพลังสายเลือดขึ้นมาด้วยซ้ำ และด้วยการเป็นเพียงแค่เป็นคนธรรมดานั้น พวกเขาถูกหั่นร่างเป็นชิ้นๆด้วยไอ้พวกเลวระยำมนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้น”
“พวกเขาเป็นมนุษย์ธรรมดาเองนะ”
หลังจากเผลอใส่อารมณ์กับคำพูดของตัวเองออกมาแล้ว เจิ้งยี่ในตอนนี้แสดงออกมาด้วยท่าทางใส่อารมณ์
เฉินเฉียงที่เห็นก็ไม่ได้คิดจะปลอบใจหรือขัดคำพูดของเจิ้งยี่ เขายังคงนิ่งรอให้อารมณ์ของเจิ้งยี่ผ่อนคลายลงไปเอง และนั่นทำให้เขาพูดต่อ
“หลังจากนั้น ระดับการบ่มเพาะของข้ากลับ
