บทที่ 174 หยานเสวี่ยออกโรง
“โอ้”
เมื่อเห็นท่าทางของหลินฟานแล้ว เฉินเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะตั้งท่าป้องกันขึ้นมา
ถึงแม้ว่าหลินฟานนั้นจะดูสภาพน่าอดสูขนาดไหนก็ตาม แต่เฉินเฉียงก็รู้ดีว่าบาดแผลเหล่านี้สำหรับมนุษย์กลายพันธุ์นั้นไม่ได้ส่งผลอะไรแต่อย่างใด
ดูเหมือนว่าหลินฟานจะเริ่มเอาจริงแล้วกระมัง
นอกจากกระบี่ทองคำนั่นแล้ว เฉินเฉียงยังไม่รู้เลยว่าหลินฟานนั้นมีทักษะใดของมนุษย์กลายพันธุ์
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเฉินเฉียงถึงไม่กล้าประมาท เขาจะไม่ยอมทำพลาดซ้ำเหมือนตอนที่พบเจอกับเหยี่ยวดารานั่นอีก
อย่างที่คาด ดูเหมือนว่าหลินฟานจะตัดสินใจได้แล้ว และนี่ทำให้เขานั้นดึงกระบี่ทองคำออกมาจากแหวน
“โฮ่ หลินฟาน นี่เจ้าไม่กลัวว่าพวกราชาข้างนอกนอกนั่นจะพบว่าเจ้าผิดปกติแล้วรึ”
ใบหน้าของหลินฟางในตอนนี้บิดเบี้ยวจนถึงขั้นบ้าเลือดเรียบร้อยแล้ว
“เฉินเฉียง ข้ายอมรับในความสามารถของเจ้าจริงๆ หากว่าข้าต้องฆ่าเจ้า มันคงจะเป็นเรื่องยากสำหรับข้าหากไม่ใช้ทุกสิ่งที่มี”
“อย่างไรก็ตาม เพื่อจะสังหารเจ้าให้ได้ ต่อให้ตกตายก็ช่างมันแล้วกัน”
“ตราบใดที่เจ้าตาย คนอื่นๆก็จะปลอดภัย ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็จะกลายเป็นเหมือนเชื้อไฟที่รอคอยทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องฉิบหายในภายภาคหน้า”
“ดังนั้น ในวันนี้ พวกเราจะต้องตกตายไปพร้อมกัน”
หลังจากพูดจบ หลินฟานได้ตวัดกระบี่ของตนขึ้นเข้าพุ่งเข้าใส่เฉินเฉียงด้วยการตวัดที่แปลกประหลาด
“ฮ่าฮ่าฮ๋า ท่านี้อีกแล
