ลงานได้ดีขนาดนี้มาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้นคือทุกคนรู้ดีว่ากระบวนการแข่งขันในครั้งนี้เป็นยังไง อันตรายมากมายขนาดไหน แต่สำหรับศิษย์ผู้ซึ่งมีทักษะการปรุงยาที่เลิศล้ำแน่นอนว่าย่อมอยู่ได้อย่างสบายๆไปจนจบการแข่งขัน
“หากว่าเขาบาดเจ็บก็คงจะปรุงยารักษาตัวเองได้”
“แต่ดูเหมือนว่าเขานั้นจะใช้เวลารักษาตัวนานไปแล้วนา”
“หากว่าเขานั้นต้องใช้เวลารักษาตัวเกินกว่าสี่เดือนแบบนี้ นั่นหมายความว่าเขาคงต้องเจ็บหนักจริงๆ”
“เฒ่าเฉียน ข้ารู้สึกว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บจากการประลองนั้น ข้าว่าเขาน่าจะทะลวงข้ามขั้นเสียมากกว่า”
สิ่งที่ซุนไคคิดก็ไม่ผิดสักทีเดียว นั่นก็เพราะในตอนนี้เฉินเฉียงได้ออกมาจากการดำดิ่งสู่ห้วงมหาสมุทรเมื่อสองเดือนก่อน
เขาเองแม้ไม่รู้ว่าใครกันที่ทรงพลังพอที่จะสร้างเคล็ดวิชาภาพวาดแห่งห้วงมหาสมุทรนี้ขึ้นมาได้ คนที่ได้เรียนรู้เคล็ดวิชานี้นั้นสามารถเพิ่มพลังจิตในทุกๆครั้งที่สามารถนึกถึงภาพของมหาสมุทรขึ้นมาได้
และหลังจากไปสองเดือนแรก ภาพห้วงมหาสมุทรของเฉินเฉียงนั้นได้แจ่มชัดมากยิ่งขึ้น
และในช่วงเดือนถัดมา เมื่อเฉินเฉียงลืมตาขึ้นมานั้น ภาพของห้วงมหาสมุทรในจิตสำนึกของเฉินเฉียงไม่ได้จางหายอีกต่อไป มันยังคงอยู่และคอยเติมค่าพลังจิตให้เขาอยู่ตลอดโดยที่เขาไม่ต้องทำอะไรมันอีก
เฉินเฉียงหลังจากลืมตาแล้ว เขานั้นยังไม่รีบร้อนแต่อย่างใด เขาได้หยิบแผ่นพลังงานออกมาจากแหวนของเขา
ในตอนนี้เขานั้นได้เปิดจุดชีพจรลับที่สิบไปแล
