นไปได้ว่าเขานั้นกำลังดูดซับแก่นคริสตัลจากสัตว์ประหลาดที่ได้รับมา”
“เป็นไปไม่ได้” อีกฝากฝั่งหนึ่ง ซุนไคได้พูดขึ้นมา “นายพลเว่ย ท่านยังไม่รู้ว่าในแหวนของเฉินเฉียงนั้นมีของดีอยู่มากมายขนาดไหน”
“แค่แก่นคริสตัลอย่างเดียวก็ปาเข้าไปแสนกว่าก้อนแล้ว แถมพวกมันยังมีระดับกลางสูงกว่าพวกสัตว์ประหลาดหลายตัวที่อยู่ในมิตินั่นอีก”
“ข้าเชื่อว่าต่อให้เขาใช้ก่อนเข้าไปก็ยังมีเหลือมากพอดู”
“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าคะแนนของเขาเพิ่มไม่หนึ่งก็สองอย่างนั้นเหรอ”
“หากใช้สิ่งนี้เป็นเกณฑ์ล่ะก็ ถ้าอย่างนั้น…..มันมีสถานการณ์สองอย่างที่เขากำลังประสบพบเจอ”
“หนึ่ง เขามอบคะแนนให้คนอื่นด้วยตัวเอง สองคือเขาทำอะไรบางอย่างกับสมุนไพรเหล่านั้นอย่างเช่นการใช้มัน”
“สมุนไพร..เหรอ จะว่าไปพี่เฉียนบอกว่าหลานชายเฉินเฉียงของข้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุนี่นา”
“แต่นี่….พึ่งจะผ่านไปวันเดียวแล้วอะไรที่ทำให้เขานั้นสามารถบาดเจ็บได้กัน”
ผอ.เฉียนพยักหน้ารับพร้อมสีหน้าที่เคร่งขรึม
“ท่านเว่ย นี่ก็ไม่ได้แปลกอะไร เฉินเฉียงต้องไปพบเจอกับสัตว์ประหลาดบางตัวเข้าแล้วรอดชีวิตมาได้จึงรักษาตัว นี่ถือได้ว่าเป็นสิ่งที่สามารถเกิดขึ้น”
ความจริงนั้น ผอ.เฉียนก็หวังไม่น้อยในตัวของเฉินเฉียงเหมือนกันที่จะให้เขานั้นได้มอบยุคสมัยที่สดใสให้กับสำนักเต่าดำ
อย่างไรก็ตาม เขานั้นไม่คิดว่าเฉินเฉียงจะต้องพบเจอเรื่องอันตรายหลังจากพึ่งจะผ่านไปได้เพียงวันเดียว
เว่ยหยวนตี้เองที่เห็
