บทที่ 147 มิติประลอง
หลังจากผ่านไปสี่ชั่วโมง ศิษย์ทั้งสี่สำนักกว่าสามพันเจ็ดร้อยคนก็ได้เข้ามิติประลองไปจนหมด
และในช่วงระหว่างนี้ ตารางคะแนนก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
เฉินเฉียงและกัวเหลียงนั้นได้ตามเข้าไปไล่ๆกับศิษย์พี่น้องชายหญิงคนอื่นๆอย่างไม่ห่างนัก
แต่เดิมเฉินเฉียงนั้นวางแผนไว้ว่าจะอยู่ทีมเดียวกับกัวเหลียงและคนอื่นๆหลังจากถูกส่งเข้าไปแล้ว แต่เมื่อเข้าไปแล้วเขากลับไม่พบใครที่อยู่รอบๆ
เป็นไปได้ว่านี่เอาจจะเป็นส่วนหนึ่งที่ผู้จัดงานได้คิดเอาไว้แล้ว
เฉินเฉียงเองได้ปรับตัวเข้ากับสถานการณ์อย่างรวดเร็วและเขาเลือกที่จะวิ่งไปในทางหนึ่งในทันที
เมื่อดูจะมิติแสงที่ไม่สิ้นสุดก่อนหน้านี้เขาพอจะเลาๆได้ว่ามิติแห่งนี้กว้างอย่างน่าเหลือเชื่อ
หลังจากที่เดินมาสองชั่วโมงแล้วเขานั้นยังไม่พบใครเลยสักคน แม้แต่สัตว์ประหลาดก็ยังไม่เห็น
อย่างไรก็ตาม เขานั้นกลับพบสมุนไพรระดับต่ำเป็นจำนวนมาก
และด้วยในที่ไม่ชอบปล่อยของทิ้งขว้าง เฉินเฉียงได้เก็บพวกมันใส่แหวนทั้งหมด
ทุกๆครั้งที่เขาเก็บสมุนไพร จำนวนของพวกมันจะถูกนับและส่งข้อมูลเข้าบัตรประจำตัวศิษย์สำนักศึกษา
เพียงครึ่งวันผ่านไป บัตรของเขาก็แสดง คะแนนของเขาก็ไปถึงสองร้อยสามสิบเจ็ดแต้ม
อย่างไรก็ตาม การที่เขาขึ้นไปอยู่ที่หนึ่งได้ด้วยเพียงแค่เก็บสมุนไพรได้นี้ มันเป็นความเร็วที่ทำให้ผู้คนที่เห็นต่างก็พูดอะไรไม่ออก
เจิ้งยี่ เว่ยฉิงเชิน หลินฟาน เฉียวกัง และหลู่ฟาง เ
