ใด
อย่างไรก็ตาม หยานเสวี่ยไม่คิดจะต่อปากต่อคำอีกต่อไป เธอฟาดฝ่ามือไปที่หลังคอของเฉินเฉียงจนเขาแน่นิ่งไป
“ฮ่าฮ่าฮ่า ศิษย์พี่เจิ้ง ครั้งนี่พวกเราสร้างคุณประโยชน์ได้เหลือคณาจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นคือด้วยแผ่นพลังงานที่ได้จากมนุษย์กลายพันธุ์ทั้งยี่สิบสองแผ่นนี้ เมื่อเราได้กลับไปจะต้องได้รับรางวัลจากผอ.เป็นแน่”
“เจ้าจะดีใจไปทำไมกัน พวกเราปล่อยให้นายพลทักษะพิเศษคนนั้นหลุดรอดไปนะ หากว่าจับมันได้เจ้าค่อยเรียกมันว่าสร้างคุณประโยชน์เหลือคณาได้อย่างเต็มปาก”
“เอ่ออออ ว่าแต่….ทำไมศิษย์น้องเฉินยังไม่กลับมาอีกล่ะ คงไม่ใช่ว่า…..จะมีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ”
หลังจากเก็บกวาดสนามรบแล้ว เจิ้งยี่และคนอื่นๆรอเฉินเฉียงอยู่นานแต่ก็ไม่เห็นวี่แววจะกลับมา นี่ทำให้พวกเขานั้นรู้สึกสังหรณ์ร้ายได้ในที่สุด
“เร็วเข้า รีบส่งข้อความไปหาผอ.เดี๋ยวนี้ บอกเขาว่าเฉินเฉียงสูญหายไปในระหว่างติดตามศัตรู”
เจิ้งยี่รีบออกคำสั่งในทันที
ที่สำนักมังกรอาชูร่า ซุนไคได้เปิดกำไลสื่อสารของตนดู เป็นตอนนั้นที่เสียงของผอ.เฉียนแห่งสำนักเต่าดำได้ดังขึ้นในทันที
“ซุน อย่าวางสายนะโว้ย”
หลังจากเห็นว่าสายยังติดอยู่ ผอ.เฉียนก็ได้ถอดถอนลมหายใจออกมาและพูดต่อ “ซุน ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเฉินเฉียงไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง ยังไงก็ตามนี่ถือว่าข้าติดค้างเจ้าก็แล้วกัน ฝากดูแลเขาแทนข้าด้วย”
“หากว่าเจ้าตกลง หลังจากจบงานประลองสี่สำนักแล้วเจ้าจะขออะไรข้าก็ได้ เจ้าคิดว่ายังไง
