งอายุจำนวนหลายสิบคนที่อาศัยอยู่ในอาณานิคมแห่งนี้ พวกเขามีอายุประมาณห้าสิบปีเห็นจะได้
ยิ่งไปกว่านั้นคือ เพียงแค่มองคนเหล่านี้ก็รู้ได้ในทันทีว่าพวกเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเพียงเท่านั้น
เมื่อพบเจอเรื่องนี้ทำให้เฉินเฉียงพับแผนของเขาในทันที
หากว่าเขาลงมีที่นี่ในตอนนี้ ผู้อาวุโสเผ่าพันธุ์มนุษย์เหล่านี้ต้องไม่แคล้วที่จะตกตาย
ดูเหมือนว่าเขาคงต้องเปลี่ยนแผนซะแล้ว
ก่อนที่เฉินเฉียงจะได้ทำอะไรออกมา มีใครบางคนได้ไปรายงานเรื่องของเขากับนายพลที่อยู่ในหอประจำการ และนี่ทำให้หลินเสี่ยวรีบเร่งออกมาต้อนรับเขาในทันที
“ผู้น้อย หลินเสี่ยว ขอทำความเคารพนายท่านผู้นำพา”
ถึงแม้เฉินเฉียงจะมีระดับขั้นการบ่มเพาะที่ด้อยกว่าหลินเสี่ยวเล็กน้อย แต่ด้วยการที่เฉินเฉียงมาที่นี่ด้วยเรื่องภารกิจ แถมหลินเสี่ยวยังรับรู้ได้ว่าชายตรงหน้าเขาคนนี้เป็นพวกนักรบมีชีวิต นี่จึงทำให้สถานะของหลินเสี่ยวนั้นด้อยกว่าเฉินเฉียงในทันที
“นายพลหลิน ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก”
หลังจากพูดจบ เฉินเฉียงได้เดินเข้าไปในหอประจำการและนั่งลง
เมื่อมีคนนำชามาเสิร์ฟให้ทั้งสอง หลินเสี่ยวก็ได้ไล่คนอื่นออกไปให้หมด
“นายท่านผู้นำพา ราชาสวรรค์ได้ให้ท่านพานักรบเหล่านี้เข้าสำนักอาชูร่าใช่หรือไม่”
เฉินเฉียงได้จิบชาก่อนไปทีหนึ่งและถามออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้น ข้าขอถามว่าทำไมที่นี่ถึงได้มีเผ่าพันธุ์มนุษย์มากมายนัก”
