ป็นคนแรกที่บินเข้ามาเทียบเคียงและพร่ำบ่นอย่างถอดถอนลมหายใจ
“นั่นน่ะสิ พี่ชายตงเจี๋ยนนั้นมีโอกาสไปถึงระดับราชาเหนือมนุษย์ได้อนาคต อนาคตของท่านช่างสดใสนัก เมื่อถึงเวลานั้นพี่ตงเจี๋ยนคงมีอำนาจล้นฟ้า ถ้ายังไงล่ะก็อย่าได้หลงลืมมิตรภาพของพวกเราล่ะ”
ไม่นาน มนุษย์กลายพันธุ์ทั้งสิบสามตนก็ได้เข้ามาคุยกับเฉินเฉียงอย่างสนิทชิดเชื้อ
นี่คือโอกาสอันดี
ก่อนที่พวกเขาจะออกจากศูนย์ฝึกพิเศษมานั้น กงเหลียงได้ย้ำพวกเขาอย่างแน่นหนาว่าอย่าได้ติดต่อซึ่งกันและกันเมื่ออยู่ในเขตที่ราบภาคกลาง
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อตอนนี้ทุกคนยังอยู่ในทะเล พวกเขาจึงไม่ได้รู้สึกเคร่งครัดในเรื่องนี้แต่อย่างใด พวกเขานั้นจะทำตามคำสั่งเมื่อถึงภาคกลางแล้วเท่านั้น
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงจึงได้ยิ้มออกมาและเริ่มพูดออกไปด้วยถ้อยคำที่อบอุ่นหัวใจ เขาวางมือไว้บนอกตัวเองและกล่าวคำมั่นออกมา
“อย่าได้กังวลไป พี่น้องทั้งหลาย ตราบใดที่ข้า ตงเจี๋ยน มีโอกาสเป็นใหญ่เป็นโตในอนาคตเมื่อไหร่ ข้า จะไม่มีวันลืมพวกเจ้าอย่างแน่นอน”
“จริงเหรอ พี่ตงเจี๋ยน ท่านช่างน่านับถือนัก”
“พี่ชาย พี่ได้ยินรึเปล่า พวกเรานั้นจะได้ร่วมงานกับพี่ตงเจี๋ยนในอนาคตด้วยล่ะ”
ท่าทีที่เปิดกว้างของเฉินเฉียงในตอนนี้ทำให้เขานั้นสร้างความรู้สึกอันดีต่อทุกคนได้ในทันที
เพราะไม่ว่ายังไงแล้ว ต่อให้คนพวกนี้มีชีวิตอยู่ได้นิจนิรันดรตามที่กงเหลียงพูดก็จริง แต่มนุษย์กลายพันธุ์เหล่านี้จะมีระดับก
