ิ
โชคยังดีที่เขาต้องออกไปพร้อมกับมนุษย์กลายพันธุ์พวกนี้ นี่จะทำให้เขาสามารถฆ่าพวกมันให้ตกตายไปทีละตน
เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินเฉียงก็กล่าวลาและเดินจากไป
แต่ในทันทีที่เขานั้นอยู่หน้าประตู ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเดินออกไปเขาก็ได้รู้สึกถึงไอเย็นที่มาจากหลังหัวของเขา
เมื่อเขาหันกลับไปดูก็ต้องประหลาดใจ นั่นก็เพราะเขาพบเห็นดาบหักที่ส่องประกายเย็นยะเยียบลอยอยู่ตรงหน้า
หากว่าราชาสวรรค์ต้องการจะฆ่าเขา ดาบเล่มนี้ก็สมควรที่จะตัดหัวเขาออกได้ไปนานแล้ว
“เจ้าไม่ยากจะได้ดาบดั้นเมฆของเจ้าคืนแล้วรึไง”
“….ดาบดั้นเมฆ….งั้นเหรอ”
เฉินเฉียงค่อยๆหยิบดาบที่เป็นของดูต่างหน้านี้มาตรวจสอบดู เขาพบว่าดาบดั้นเมฆของเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก
นอกจากคำว่าเล็กที่สลักไว้ว่าดาบดั้นเมฆที่ด้ามจับแล้ว รูปทรงของมันเรียกได้ว่าต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
ถึงแม้ตัวใบดาบจะยังคงเป็นของเดิมก็ตาม แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าด้วยวิธีการหรือวัตถุดิบอะไรที่เพิ่มเติมเข้าไป ทำให้เขานั้นรู้สึกได้เลยว่าดาบเล่มนี้ทรงพลังมากกว่าเดิมนับสิบเท่า
“ท่านราชาสวรรค์ ดาบเล่มนี้….”
“เหอะ ไอ้การหลอมอาวุธของไอ้พวกมนุษย์จะเทียบเท่าได้กับของมนุษย์กลายพันธุ์ได้ยังไง”
“ในช่วงสองเดือนมานี้ข้าปรับแต่งมันด้วยตัวเอง ต่อให้เจ้าพบมนุษย์ที่มีระดับการบ่มเพาะสูงกว่าเจ้า เจ้าก็ไม่อาจจะพ่ายแพ้ได้โดยง่ายอย่างแน่นอน”
“คิดซะว่านี่เป็นของขวัญที่ข้ามอบให้เจ้าก็แล้วกัน”
“ขอขอบคุณท่านราชาสวร
