้งหมดหรอกนา…แต่อย่างน้อยๆเจียดมาให้สักนิดก็ยังดี”
“แหม่ๆๆ ศิษย์น้องของกัปตันของเรานั้นจะเป็นคนธรรมดาได้เยี่ยงใด เขามาถึงขนาดนี้ได้แน่นอนว่าย่อมต้องร่ำรวยไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง”
ทั้งเจ็ดคนได้พูดคุยกันถึงเรื่องสิ่งของต่างๆของเฉินเฉียงพลางสรรเสริญราวกับจะยกยอให้เขาขึ้นไปถึงสวรรค์เพื่อหวังอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันจะได้ผลลัพธ์ที่คาดหมาย จางหยวนที่ค้นตัวเฉินเฉียงเสร็จแล้วก็ได้ตะคอกออกมา “พวกเจ้า หยุดล้อเล่นได้แล้ว”
เมื่อพูดจบ จางหยวนก็ได้หันไปหาเฉินเฉียงในทันทีและพูดออกมาอย่างใจที่พยายามเย็นอย่างที่สุด “เฉินเฉียง ถ้าจะให้พูดกันตามตรงพวกเราเองก็เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน เรามาพูดกันตรงๆดีกว่า พวกเราพี่น้องสามารถยอมรับได้ในสิ่งที่เจ้ากระทำ”
“ตอนนี้เจ้าก็เห็นแล้วว่าทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่ยอมรับเจ้าเข้ากองกำลังเทียนเว่ย และเจ้าก็เห็นว่าพี่น้องทุกคนแล้วแล้วแต่ชายชาติทหาร…..เอ้อ เว้นเม่ยหลัวหลันไว้สักคน แต่เธอก็แกร่งกล้าพอที่จะเรียกได้ว่าฮีโร่สาว”
“สิ่งที่เจ้าพูดออกมาว่ามันหายไปนี่ทำให้พวกเราทุกคนต้องหวั่นไหวนัก นี่เจ้าเป็นคนที่ชอบเล่นใหญ่เพื่อที่จะแกล้งคนเช่นนั้นหรือ”
“ตอนนี้แผ่นพลังงานนั่นอยู่ที่ใด รีบๆนำออกมาให้ข้า อย่าได้เล่นตลกอีก”
เฉินเฉียงในตอนนี้แทบจะร้องไห้ออกมาแล้วจริงๆ
“กัปตันจาง…แผ่นพลังงานนั่นเพียงข้าจับมันอยู่ๆมันก็สลายหายไปในมือข้าแล้วจริงๆ ส่วนทำไมเป็นเช่นนั้น ข้าเองก็ไม่อาจรู้ได้”
เฉิน
