บทที่ 98 ที่พักพิง
“โอ้ คนของเจ้าเหรอ ใครกันน้า” เฉินเฉียงยิ้มและพูดออกมา
“กัปตันหวู่ ท่านอยากจะให้ข้าต้องพูดอะไรอีกรึเปล่า หมอนี่ยอมรับแล้วนา”
“เจิ้งตี้ ข้าไม่คิดเลยว่าเป็นเจ้าจริงๆ”
หวู่เจียงกัดฟันแน่นก่อนที่จะมองไปที่เจิ้งตี้ ในขณะเดียวกัน นักรบสองคนที่คอยช่วยลุงเจิ้งตี้ก็รีบปล่อยมือผละตัวเองถอยหลังออกมา
เมื่อเห็นว่าสถานะของตนถูกเปิดเผยแล้ว แถมยังเป็นชนิดทะลุปรุโปร่งซะอีก นี่ทำให้เจิ้งตี้มองเฉินเฉียงอย่างดุร้ายและพูดออกมาอย่างเดียดฉันท์
“เฉินเฉียง…สินะ ข้าไม่คิดเลยจริงๆว่าแผนการของข้านั้นจะต้องมาถูกเปิดโปงโดยเด็กขนยังไม่ขึ้นอย่างแกแบบนี้”
“แต่ข้าสงสัยจริงๆว่าทำไมเจ้าถึงได้มั่นใจนักว่าเป็นข้า”
“และอย่ามาโกหกอย่างมีใครบอกแกมาอีกทีล่ะ”
เฉินเฉียงสบถออกมาในทันที “เหอะ ความจริงแล้วมันก็ง่ายดายนัก ข้ากระหน่ำโจมตีทางวิญญาณกับแกมากมายหลายหนแล้วแต่แกกับนิ่งเฉยราวกับไม่รับรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ นี่ทำให้ข้านั้นมั่นใจว่าแกไม่ใช่เผ่าพันธุ์มนุษย์แท้ๆอย่างแน่นอน”
เจิ้งตี้นิ่งอึ้งไปในทันที เขาลองแตะที่หัวตัวเองดูเบาๆก่อนที่จะพูดออกมาอย่างหมดคำพูด “เป็นข้าเองที่ประมาทไป อย่างไรก็ตาม แกคิดว่าจะจับข้าได้ ฝันไปเถอะ”
เจิ้งตี้ได้กางมือออกและนี่เองทำให้ตัวเขานั้นมีชั้นพลังงานสีเงินเคลือบร่างเอาไว้ มันดูแนบแน่นราวกับเป็นส่วนหนึ่งของผิวหนัง ในขณะเดียวกันก็ได้มีปีกสีเงินคู่หนึ่งกางออกมาจากกลางหลังของเขา
“ฉิบหา
