เอง
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เฉินเฉียง เจ้ากล้าที่จะท้าประลองกับคนแก่อย่างผู้อาวุโสฉี นี่ทำให้ข้ารู้สึกดีจริงๆ”
“เมื่อเห็นใบหน้าของไอ้แก่นั่นโกรธได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุขยิ่งนัก”
“แต่… เจ้าบอกอาจารย์ของเจ้าคนนี้หน่อยได้รึเปล่า ว่าเจ้านั้นคิดอะไรในตอนนั้น เจ้าพูดออกมาแบบนั้นทำไมกัน อย่าได้มาบอกล่ะว่าคิดจะใช้วิธีนี้ล้างแค้นแทนข้า”
เมื่อได้ยินแบบนี้ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ พวกเขาต่างก็คิดว่าอาจารย์ของพวกเขานั้นจะต้องคลั่งและลงไม้ลงมือในทันที พวกเขานั้นไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้
ภายใต้ท่าทางของฮู่ต้าไฮ่ในตอนนี้ เหล่าศิษย์ทุกคนเองก็เริ่มเบาใจขึ้นมาได้บ้าง ในขณะเดียวกัน ทุกคนก็ได้หันไปมองเฉินเฉียงกันเป็นตาเดียว
เช่นเดียวกับฮู่ต้าไฮ่ ศิษย์คนอื่นเองก็ต้องการฟังคำอธิบายของเฉินเฉียง
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็นิ่งอึ้งไปเหมือนกัน เขามีท่าทีอึกอักก่อนที่จะพูดออกมา “เอ่อออ… ท่านอาจารย์ ท่านก็เห็นว่าในตอนนั้น ทั้งผู้อาวุโสฉีและผอ.หวังต่างก็กดดันศิษย์ให้เข้าร่วมกับแผนกเล่นแร่แปรธาตุให้จงได้ ตอนนั้นศิษย์รู้สึกรำคาญมากจึงได้พลั้งปากไป ไม่คิดว่าผู้อาวุโสฉีจะโกรธเคืองถึง…ขนาดนั้น”
ในความจริง เฉินเฉียงไม่ได้คิดเช่นนี้แต่อย่างใด เขาแค่อยากจะใช้ระบบของตนดูดซับความสามารถจากฉีเหรินให้มันจบๆไปเท่านั้น แต่ยังไงซะเขาก็ยังอยากจะเก็บเรื่องระบบนี้ไว้เป็นความลับอยู่ มีหรือที่เขาจะพูดความจริงออกไป
และแน่นอนว่าหากฉีเหริ
