บทที่ 45 ฮู่ต้าไฮ่ยินดียิ่ง
คงไม่ใช่ว่าศิษย์พี่ของเขาคาดเดาได้ว่าเขานั้นสามารถใช้ระบบดูดกลืนซากศพได้หรอกนะ
เฉินเฉียงลอบมองไปยังหลู่ฟางก็ได้เห็นว่าหลู่ฟางได้ถอดถอนลมหายใจ ศิษย์พี่ของเขาแตะไหล่ของเขาก่อนที่จะพูดออกมาว่า “ศิษย์น้อง เจ้านั้นยังเป็นเด็กใหม่เลยยังไม่รู้ว่าอาจารย์ของเรานั้นเป็นคนยังไง อาจารย์ของเรานั้นไม่ชอบคนที่เจ้าเล่ห์เพทุบายน่ะ”
-……หมายความว่าไงกันล่ะนั่น-
เฉิงเฉียงแม้จะยังคงสับสนกับคำคำนี้ แต่เมื่อเห็นบรรยากาศที่คุกรุ่นของอาจารย์ตนแล้ว เขาเองก็ทำได้เพียงเงียบปากเอาไว้
“ผู้อาวุโสฮู่ ข้ามีเรื่องบางเรื่องขอพูดคุยด้วยหน่อย”
หลังจากตกตะลึงมาพักใหญ่ ฉีเหรินก็ได้มายังข้างๆของฮู่ต้าไฮ่ เขาถูมือของตนไปมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ “ฮี่ฮี่ฮี่ ผู้อาวุโสฮู่ ข้าคนนี้ไม่คิดเลยจริงๆว่าศิษย์สุดล้ำอย่างเฉินเฉียงจะได้เจ้าเป็นอาจารย์”
“เอาเป็นว่าเรามาพูดคุยกันสักหน่อยล่ะเกี่ยวกับเรื่องย้ายแผนกศิษย์…”
“ตลกล่ะ เฉินเฉียงเองยังมีข้าเป็นอาจารย์อยู่นะโว้ย”
“ในเมื่อเฉินเฉียงเป็นลูกศิษย์ของข้าอยู่ แล้วข้าจะปล่อยให้เขาไปเป็นศิษย์คนอื่นได้ยังไง”
“ไม่มีทาง”
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก”
เมื่อฮู่ต้าไฮ่ได้รู้ว่าฉีเหรินต้องการอะไร เขาปฏิเสธออกมาได้โดยไม่ต้องคิดอะไรเลยแม้แต่น้อย
“ผู้อาวุโสฮู่ ถึงแม่ว่าพวกเราจะมีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก แต่หากว่าเจ้าไม่ยอมเห็นด้วยล่ะก็ ข้าจะยื่นเรื่องนี้ให้พวกผู้บริหารเป็นคนต
