บทที่ 37 ความแข็งแกร่งที่ไหลริน
“ผู้อาวุโสลำดับสอง”
เมื่อได้ยินเสียงอันเบาแต่ชัดถนัดนี้ทำให้เหล่าศิษย์สำนักยืนขึ้นในทันทีด้วยความเคารพ
สำหรับสำนักเต่าดำแห่งนี้ นอกจากผอ.ผู้ลึกลับและผอ.หน้าฉากแล้ว ก็มีผู้อาวุโสลำดับสองคนนี้ที่มีอำนาจมากที่สุด
จ้าวฮั่นนั้นคือหลานของผู้อาวุโสจ้าวหยางคนนี้ ถึงแม้ว่าระดับการบ่มเพาะของเขาจะไม่ได้สูงอะไรมากมาย แต่ว่าด้วยความสัมพันธ์อันดียิ่ง เมื่อเฉินเฉียงกล้าหาเรื่องจ้าวฮั่นแล้ว เชื่อว่าชีวิตเขาในสำนักย่อมไม่สงบสุขอย่างแน่นอน
เฉินเฉียงที่รู้ก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด ตอนนี้เขาแค่ต้องการแหวนวงนี้เท่านั้น
หลังจากจ้าวฮั่นได้ยินคำอนุญาตจากปู่ของตน เขาก็ได้มองแหวนอย่างอาวรณ์เล็กน้อยก่อนที่จะนำของข้างในออกมาและโยนแหวนให้เฉินเฉียง
“เฉินเฉียง ใส่แหวนของข้าไว้ตลอดให้ได้แล้วกัน แล้วข้าจะมาทวงคืน”
หลังจากพูดใส่เฉินเฉียงด้วยน้ำเสียงเย็นชาแล้ว จ้าวฮั่นก็ตะเบ๊ะพร้อมยืดอกแล้วเดินจากไป
เฉินเฉียงไม่ใส่ใจกับการกระทำของจ้าวฮั่น เขาในตอนนี้ได้สัมผัสถึงพื้นที่ภายในแหวนที่มีขนาดเกือบร้อยลูกบาศก์เมตร เขาจึงได้เก็บดาบดั้นเมฆของตนใส่ไว้ในแหวนในทันที
เมื่อเห็นฉากนี้แล้วศิษย์ในสำนักคนอื่นๆก็ทยอยออกจากพื้นที่สนามประลองไป
“ไปกันเถอะ พวกเราก็กลับกันได้แล้ว”
“ท่านอาจารย์ ครั้งนี้เรานั้นได้ถือว่ามีเรื่องกับแผนกเล่นแร่เต็มตัวไปแล้ว ศิษย์เกรงว่าอนาคตของแผนกเราคงไม่ง่ายเป็นแน่”
ฮู่ต้าไฮ่พยักห
