ถูกกัวเหลียงคว้าคอเอาไว้
“ฮ่าฮ่าฮ๋า ศิษย์ย้อง เจ้ารู้รึเปล่าว่าเราได้มาเท่าไหร่ ทั้งหมดคือแปดหมื่นแต้มเลยนะเว้ย ข้าไม่เคยนึกเลยจริงๆว่าในช่วงชีวิตข้านั้นจะได้เงินมามากมายขนาดนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า รวยแล้วเว้ย”
“เกือบไปแล้วเชียว ดีนะที่ข้าไม่รีบลงพนันไป ไม่อย่างนั้นล่ะก็ข้าคงต้องแพ้พนันไปอีกรอบแหงๆ ไม่คิดเลยจริงๆว่าเฉินเฉียงนั้นจะกล้าหาเรื่องกับแผนกเล่นแร่แปรธาตุโดยการฆ่าเฟิงไคเหลียงแบบนี้”
“ฮึ่มมมม ถึงข้าจะเสียไปร้อยแต้ม แต่เฉินเฉียงนั่นไม่มีทางอยู่อย่างสงบในสำนักได้อย่างแน่นอน หมอนั่นกล้าที่จะมีเรื่องกับแผนกเล่นแร่แปรธาตุเลยนะ ขนาดลูกศิษย์ของแผนกอื่นเองยังไม่กล้าหาเรื่องเลย แค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ถือว่าหมดอนาคตแล้ว แล้วแบบนี้ใครจะไม่ฉวยโอกาสนี้สร้างสัมพันธ์อันดีกับแผนกเล่นแร่โดยการแก้แค้นแทนกันล่ะ”
“ก็จริง ถ้าข้าเป็นไอ้หนูขั้นกลางนั่นล่ะก็ ข้าคงจะถอนการท้าไปแล้วล่ะ แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้อยู่ดีเพราะว่ากฎน่ารำคาญนั่นไม่สามารถฝ่าฝืนได้”
ก่อนที่เฉินเฉียงจะได้รับแต้มคะแนนจากกัวเหลียงนั้น เฟิงไคเหลียงได้จ้องมองไปยังเฉินเฉียงด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ไคเหลียง ทำไมเจ้าต้องใช้มือกุมหน้าด้วย”
อาจารย์ฉีได้เดินเข้าไปหาเฟิงไคเหลียงด้วยสีหน้าไม่พอใจ เฟิงไคเหลียงที่ยังใช้มือกุมหน้าอยู่นั้นก็ได้พูดออกมาด้วยความโกรธ “อาจารย์ ไอ้ขยะนั่นมันกล้าตบหน้าศิษย์บนสนามประลอง”
“มันก็แค่การต่อสู้จำลองไม่ใช่รึไง มันไม่ได้เป็
