บทที่ 34 ท้าทายแผนกเล่นแร่แปรธาตุ
หลังจากได้รับคะแนนจากการชนะการประลองมาได้แล้ว เฉินเฉียงก็ได้เดินออกจากสนาม และเป็นตอนนั้นที่เขาได้ยินเสียงจอแจขึ้นที่มุมหนึ่ง
“ศิษย์น้องหลิน เกิดอะไรขึ้นกัน สนามจากด้านนอกมืดสนิทเลยทำให้พวกเราไม่เห็นอะไร บอกพวกเราหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น”
“ใช่แล้วศิษย์น้อง ข้าเองก็คิดว่าเจ้าต้องชนะแน่ๆก็เลยลงพนันฝั่งเจ้าไป แล้วทำไมเจ้าถึงได้พ่ายแพ้กับอีแค่ระดับทหารขั้นกลางได้กัน”
“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เจ้าเองเป็นถึงศิษย์แผนกวิญญาณเลยนะ ไอ้สนามประลองกลางคืนนี้เจ้าน่าจะได้เปรียบไปเต็มๆเลยนี่นา แล้วทำไมถึงแพ้ได้ล่ะ”
หลินคูได้หันไปเฉินเฉียงท่ามกลางการกระหน่ำคำถามจากผู้คน เขาทำเพียงยิ้มออกมาเล็กน้อย ก้มหัวให้ และเดินจากไป
ถึงแม้ว่าทุกคนจะยังสงสัยแต่พวกเขานั้นไม่คุ้นกับเฉินเฉียงจนกระทั่งถามความลับแบบนี้ได้ อีกอย่างหนึ่งคือเฉินเฉียงนั้นอยู่นะระดับทหารขั้นกลาง ต่อให้เขานั้นเป็นคนล้มหลินคูได้แต่ก็คงไม่เป็นการดีที่จะไปถามเขาว่าชนะได้ยังไง
“หืม อ้าว ศิษย์พี่กัวเป็นอะไรไปล่ะนั่น ทำไมหน้าตาพี่เหมือนไม่ดีใจที่ศิษย์น้องผู้นี้ชนะเลยล่ะ” เฉินเฉียงที่ตอนนี้ได้เดินมาถึงกัวเหลียงแล้วก็ได้พูดหยอกกัวเหลียงไปนิดหน่อย
“ศิษย์พี่กัวของเจ้าพึ่งเสียคะแนนไปอีกร้อยแต้มน่ะ จะให้เขามีความสุขได้เยี่ยงไร” หนี่เฟิงตอกย้ำเข้าไปโดยไม่ลังเล
“ศิษย์น้อง อาจารย์รู้แล้วว่าเจ้ามาประลอง ท่านอาจารย์บอกว่าให้รีบกล
