บทที่ 30 ใช้ภาษาสัตว์อย่างชาญฉลาด
“ศิษย์พี่กัว ระดับการบ่มเพาะของไอ้คนที่ชื่อเฟิงนั่นระดับอะไรครับ”
หลังจากออกจากแผนกเล่นแร่แปรธาตุ เฉินเฉียงได้ถามออกมาด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง
“ห้ะ นี่ศิษย์น้องเฉินคิดจะแก้แค้นเขาเหรอ”
“ศิษย์พี่คนนี้ขอแนะนำว่าโยนความคิดนี้ทิ้งไปดีกว่า”
“ศิษย์พี่เฟิงนั้นถึงแม้ว่าจะมีระดับการบ่มเพาะที่ไม่สูงมากนัก เขาอยู่ปีสามแล้วถึงแม้การบ่มเพาะจะอยู่เพียงระดับทหารขั้นกลาง หากแต่ในเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุนั้นกลับสูงล้ำอย่างมาก ถ้าพูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม้แต่อาจารย์ฉีเองก็ยังเทียบเฟิงไคเหลียงไม่ได้”
“และด้วยเหตุนี้ ทำให้ตัวเขานั้นเป็นที่นับถือของศิษย์ในสำนักอย่างมากมาย หากเจ้าต้องการจะเอาคืนเขาละก็ เกรงว่าเจ้าจะต้องมีเรื่องกับศิษย์ส่วนใหญ่ของสำนักแน่นอน”
“หืม นี่เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ”
เฉินเฉียงพยายามเก็บงำความโกรธเอาไว้ในใจ แต่เขานั้นก็ยังจดจำท่าทียโสและคำพูดถากถางไว้ได้อย่างถนัดชัด หากมีโอกาสละก็เขานั้นย่อมเอาคืน
“ศิษย์น้อง ข้าว่าเจ้าควรห่วงตัวเองก่อนดีกว่านะ ตอนนี้หลังจากเจออาจารย์แล้ว ไม่ว่ายังไงเจ้าต้องเก็บอารมณ์เอาไว้ให้ได้ ข้าเดาได้ว่าเมื่อกลับไปแล้วอาจารย์ต้องแสดงอาการโกรธออกมาอย่างแน่นอน”
“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่น่ะศิษย์พี่”
กัวเหลียงถึงกับต้องขมวดคิ้วในทันทีกับคำถามของเฉินเฉียงก่อนจะพูดออกมา “ศิษย์น้อง เจ้าเองก็เห็นผลการทดสอบแล้ว”
พวกเราเหล่านักรบสายเลือดนั้นไม่ว่า
