กมา”
ผอ.ได้เดินเข้ามาหาฮู่ต้าไฮ่ก่อนจะถอนลมหายใจเล็กน้อย “ผู้อาวุโสฮู่ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เป็นไปได้ว่าด้วยฝีมือของท่านอาจจะสามารถชุบเลี้ยงลูกศิษย์ของท่านให้กลายเป็นศิษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักเต่าดำในอนาคตก็ได้”
หลังจากพูดจบ เขาก็ได้เดินจากไป
ถึงแม้ว่าอาจารย์คนอื่นจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ท่าทางหัวร่อต่อกระซิกในตอนที่เดินออกไปนั้นแน่นอนว่าพวกเขานั้นย่อมพยายามที่จะทำให้ตัวเองต้องหัวเราะออกมาดังๆ
ฮู่ต้าไฮ่ในตอนนี้ได้จ้องมองไปยังหลอดทดสอบสายเลือดอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยเสียงอันดังลั่นว่า “กัวเหลียง พาเฉินเฉียงกลับ”
หลังจากพูดจบ ฮู่ต้าไฮ่ได้ทะยานขึ้นฟ้าก่อนที่จะตะโกนออกมาดังลั่น “อ๊ากกกกก”
“ไอ้เลวระยำที่ไหนกล้ามาก่อกวนแผนกเล่นแร่แปรธาตุ”
“แม่งเอ๊ย ยาล้ำค่าเสียไปอย่างเปล่าประโยชน์จริงๆ”
เสียงอันดังลั่นจากชายที่มีอายุสี่สิบปีที่ไว้หนวดได้พูดออกมาในขณะที่วิ่งมาดูก็เห็นว่าฮู่ต้าไฮ่กำลังจะจากไป
“ฮู่ต้าไฮ่ แกอย่าหวังเลยว่าข้าจะหลอมยาให้แกอีกกกกกก”
ในตอนนี้ เฉินเฉียงที่ยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ก็ได้หันไปยังคนคนหนึ่งและถามออกมา “ศิษย์พี่เฟิง ผลการทดสอบของข้าเป็นยังไงกัน”
เฟิงไคหลิงได้ตอบออกมาอย่างเย็นชา “ขยะ”
“เจ้า”
เฉินเฉียงในตอนนี้ชี้ไปยังหน้าของเฟิงไคหลิงด้วยความโกรธ
“ศิษย์น้องเฉิน ไปกันเถอะ ท่านอาจารย์รอพวกเราอยู่”
กัวเหลียงได้ลากเฉินเฉียงออกจากแผนกเล่นแร่แปรธาตุในทันที
