าเอาไว้ไม่ว่าจะประหม่าแค่ไหนก็ตาม
ในพื้นที่ห้ามเข้าพื้นที่หนึ่ง ฮู่ดาไฮ่และหลู่กังเฟิงเองก็ถึงกับต้องหวั่นไหวเมื่อได้เห็นฉากนี้จนเริ่มเก็บอาการไม่อยู่ พวกเขานั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าได้กุมมือของกันและกันอยู่เลยด้วยซ้ำ
“ผู้อาวุโสฮู่ เจ้าคิดเหรอว่ามันแปลกน่ะ ทำไม่ไอ้พวกตะกละนั่นอยู่ๆถึงทำตัวเป็นลูกแมวไปได้กัน
“นี่พวกมันไม่เห็นเฉินเฉียงเลยเหรอ””
“หลู่กังเฟิงเอ๋ย ลูกศิษย์ของข้านั้นย่อมไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน”
“เฉินเฉียงเป็นคนดี”
“เขาอาจจะชนะใจสัตว์ประหลาดพวกนี้ได้โดยความรู้สึกที่เป็นมิตรที่สุดจะยากหยั่งถึงก็ได้นะ”
หลู่กังเฟิงที่ได้ยินถึงกับเหลือกตามองบนทำให้ฮู่ดาไฮ่เงียบปากลงไป
“หากเขาสามารถทนอยู่ได้ห้านาทีก็ถือได้ว่าผ่านด่านแล้ว”
หลู่กังเฟยไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่ฮู่ดาไฮ่นั้นติ้นเต้นจนพูดออกมาไม่หยุด และนี่เองทำให้มือของเขาและหลู่กังเฟิงที่ยังจับด้วยกันอยู่นั้นบีบแน่นขึ้น
หลู่กังเฟิงได้ก้มลงไปดูมือของตนในตอนนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขานั้นไม่อาจจะแข่งกับฮู่ดาไฮ่ในเรื่องแรงได้ เขาจึงปล่อยให้มืออันใหญ่ยักษ์บีบมือของเขาแน่นไปแบบนั้น ก่อนที่จะหันไปมองยังทิศทางที่เฉินเฉียงอยู่
ห้านาทีผ่านไป
ทางชายแก่ได้มองหน้ากันอย่างประหลาดใจก่อนที่จะพูดออกมาแทบจะพร้อมกันว่า “เฉินเฉียงผ่านแล้ว”
“…หลู่กังเฟิง นี่เจ้าจับมือข้าตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย”
“ไม่แปลกเลยจริงๆที่แก่มาจนป่านนี้แล้วแกยังไม่มีเมีย ที่แท้แกก็ชอบไม
