่อสารในทันที “เฉินเฉียง ไอ้เลวระยำ ได้ ข้ารับคำท้าของเจ้า ห้าร้อยนั่นใช่ไหมข้าจะลงมันให้แกเอง”
“ว้าวววว ศิษย์พี่กัวนั้นเวลาโกรธแล้วน่ากลัวจริงๆ ดูเหมือนจะมีเรื่องสนุกให้ดูแล้วแฮะ ข้าละอยากจะหวังจริงๆว่าให้เด็กใหม่นั่นผ่านการสอบด่านที่สองไปได้ เมื่อถึงเวลานั้น ศิษย์พี่กัวคงทำได้เพียงร้องไห้ขี้มูกโป่งเท่านั้น”
“จะเป็นไปได้ยังไงกัน ศิษย์พี่กัวนั้นเป็นพวกหน้าด้านหน้าทน เขาหาวิธีแถไปได้อยู่แล้ว”
เฉินเฉียงเองที่พึ่งชนะการพนันตัวเองมาได้ถึงห้าร้อยแต้ม แน่นอนว่าคนอย่างศิษย์พี่กัวนั้นต้องหาโอกาสหุบไว้ทั้งหมด
แต่ด้วยตัวเขานั้นไม่อยากโดนตราหน้าว่ารังแกคนอ่อนแอ เขาจึงแกล้งทำเป็นโกรธและหลงพนันออกไป
หากว่ามาเห็นใบหน้าของศิษย์พี่กัวในตอนนี้ละก็ เขานั้นได้อดกลั้นไม่ให้ยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างสุดชีวิต
ในห้องห้องหนึ่ง ศิษย์พี่กัวผู้ซึ่งในตอนนี้แสดงท่าทางออกมาราวกับถูกหวย เขาได้ปิดเครื่องมือสื่อสารและหัวเราะออกมาดังๆ “ฮ่าฮ่าฮ่า ห้า….ร้อยยยยยย แต้มมมม”
ในตอนนี้เขาไม่ต้องกลัวว่าใครจะได้ยินแล้วจะต้องแอบยิ้มและหัวเราะไปทำไม
หากว่าเขาอยากจะหัวเราะ เขาก็จะหัวเราะให้เลื่อนลั่น ใครจะทำอะไรได้
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า”
