ียบได้ดั่งหมาป่าที่กำลังหลอกล่อลูกแกะ
อาจเป็นเพราะว่าเฉินเฉียงนั้นยังคงสวมซากร่างของเม่นเกราะอยู่ เจ้าตัวน้อยจึงทำเพียงจมูกฟุตฟิตก่อนที่จะยอมมอบแก่นคริสตัลทั้งสองให้และกัดกินแก่นคริสตัลครึ่งชิ้นที่อยู่ในมือ
นี่เขาควรจะนำมันกลับคืนรึเปล่านะ
เฉินเฉียงรู้สึกอิดออดเล็กน้อย
เขานั้นไม่อยากที่จะฆ่าสิ่งมีชีวิตในขณะที่ยังน่ารักแบบนี้
“ช่างมันแล้วกัน ฉันจะปล่อยจะครึ่งก้อนนี้ให้เจ้าตัวน้อยนี่กินไป”
เฉินเฉียงตัดใจจากแก่นคริสตัลที่มีค่าเท่ากับพลังงาน 10 หน่วยในที่สุด
“อย่างน้อยฉันก็ยังเป็นคนดีอยู่บ้าง ไม่ได้โหดร้ายพอที่จะทำได้ถึงขนาดนั้น”
เฉินเฉียงกล่าวชมตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆเดินจากมา
เจ้าตัวน้อยเมื่อเห็นเฉินเฉียงปล่อยคริสตัลครึ่งก้อนที่อยู่ในปากมันไป มันร้องออกมาและมองเฉินเฉียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ด้วยการที่เจ้าตัวน้อยตัวนี้ยังมีระดับสติปัญญาที่ต่ำ แม้แต่เฉินเฉียงที่ในตอนนี้มีทักษะภาษาสัตว์อยู่ในระดับเชี่ยวชาญก็ไม่อาจที่จะเข้าใจคำพูดของมันได้
“…อย่าบอกนะว่าเจ้าจะตามข้ามาน่ะ”
เฉินเฉียงจ้องมองไปยังเจ้าตัวน้อยด้วยความรู้สึกผิดที่บังเกิดขึ้นมาในหัวใจ
ตอนนี้เม่นเกราะที่พอจะดูแลมันได้ก็ตกตายไปจนหมดแล้ว หากเจ้าตัวน้อยนี้อยู่ตัวเดียวก็คงจะมีชีวิตอยู่ที่นี่อย่างยากลำบากเป็นแน่
“…..เอาเถอะ ถึงข้าจะพาเจ้าไปได้แต่ข้าไม่มีแก่นคริสตัลให้กินแล้วนะ”
เฉินเฉียงได้เดินเข้าไปหาเม่นเกราะตัวน้อยก่อนที่จะกอด
