บทที่ 17 สอนก่อไฟไปเผาบ้านคนอื่นแล้ววิ่งหนี
มดยักษ์เป็นที่รู้กันดีในหมู่สัตว์ประหลาดด้วยกันว่าเป็นกลุ่มที่อ่อนแอที่สุดในอาณาเขตของรังหมาป่า แต่ด้วยการปลุกระดมของเฉินเฉียงแล้วทำให้พวกมันนั้นมีความรู้สึกว่าเผ่าพันธุ์ของตัวเองนั้นยิ่งใหญ่ และเผ่าพันธุ์มดยักษ์ของมันในแข็งแกร่งทุกสุดในเหล่ามดทั้งหลาย
ภายใต้ความมั่นใจตัวเองอย่างที่สุดนี้ กลุ่มของมดยักษ์รีบเร่งเดินตรงไปด้วยการยกหัวเชิดสูงอย่างน่าหมั่นไส้
“พวกเรามดยักษ์แข็งแกร่งที่สุด”
“เราจะจับหมาป่าสีเงินจันทรามากดขี่”
“เราจะจับหมาป่าสีเงินจันทรามาเป็นสัตว์เลี้ยง”
….
เฉินเฉียงที่คลานตามอยู่แต่ไกลนั้น ในตอนนี้กำลังปาดเหงื่อและเฝ้ามองสิ่งที่เขาหวังจากที่ไกลๆ
เจ้ามดโง่พวกนี้คงต้องเสียใจที่พวกมันมั่นใจตัวเองเกินไป
หากว่าขบวนนี้ยังเดินหน้าต่อไปล่ะก็ พวกมันจะเข้าสู่พื้นที่เขตในของรังหมาป่า และนี่เทียบเท่ากับการเข้าไปหาเรื่องหมาป่าสีเงินจันทรา
และนี่ทำให้เฉินเฉียงต้องคิดหนัก
ตอนนี้เขานั้นกำลังจะตัดสินใจอยู่ว่าเขานั้นควรจะตามต่อไปหรือว่าควรจะถอยออกไปเลยจะดีกว่ากัน
ภายใต้การนำทางของมดยักษ์ตัวที่เอ่ยปากบอกว่าเคยเห็นผลกระจ่างจิตมาแล้ว กองทัพยังคงเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงและเข้มแข็ง ตลอดทางที่ผ่านมา เหล่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ระดับต่ำต่างก็ครั่นคร้ามในทันทีเมื่อได้ยินเสียงเดินขบวนนี้
ยิ่งพวกมันได้เห็นสัตว์ประหลาดตัวอื่นหวาดกลัว พวกมันก็ยิ่งฮึกเหิม
“ฮ่
