บนี้ ท่านเองคงมีพลังไร้เทียมทานเลยสินะ”
เมื่อชายอ้วนหันไปหาต้นเสียงก็ได้เห็นเฉินเฉียงที่ในตอนนี้กำลังยกยอปอปั้นเขาเป็นการใหญ่
ชายอ้วนขมวดคิ้วในทันที ก่อนที่จะสะบัดมือไปมาเพื่อผ่อนคลาย
“ว้าววว แก่นคริสตัลก้อนใหญ่ดีแหะ”
นัยน์ตาของเฉินเฉียงอาบด้วยแสงสีเขียวในทันทีเมื่อเห็นแก่นคริสตัลที่ชายอ้วนได้ขุดออกมาจากหัวของเจ้างูยักษ์
ชายอ้วนเองยังคงไม่ตอบโต้อะไรแต่ทำเพียงยิ้มด้วยมุมปากของตนขึ้นมาเท่านั้น ถึงแม้แก่นคริสตัลนี้จะเป็นสมบัติที่ล่อตาล่อใจขนาดไหนก็ตาม แต่ด้วยระดับการบ่มเพาะของเฉินเฉียงที่อยู่เพียงระดับทหารขั้นกลางนั้น ต่อให้ต้องการจะฉกไปก็ไม่ได้ต่างจากการหาที่ตายไปเท่านั้น
แน่นอนว่าเฉินเฉียงเองก็ตระหนักในเรื่องนี้เป็นอย่างดีต้องไม่กล้าที่จะลงมือ
ที่สำคัญที่สุดคือ สิ่งดีกว่าที่เขาจะได้รับมานั้นมันอยู่หลังจากนี้ต่างหาก
“ลูกพี่ เจ้างูนี่ต้องอร่อยแน่ๆใช่รึเปล่า”
เฉินเฉียงถามออกมาในขณะที่เขาใช้มือขวาลูบคลำพลางทำท่าน้ำลายสอ
“อยากกินเหรอ ถ้าอยากกินก็ไปฆ่ากินเองนู่น”
ชายอ้วนถลึงตามอง เป็นตอนนั้นที่แหวนตรงนิ้วของเขาเปล่งประกาย และงูยักษ์ที่ยาวหลายสิบเมตรก็ได้สลายหายไป
เฉินเฉียงนั้นได้นิ่งอึ้งไป นั่นก็เพราะเขานั้นไม่คิดว่าที่โลกนี้ก็มีสิ่งที่เรียกว่าแหวนเก็บของอยู่ด้วยเหมือนกัน หากมีโอกาสเขาต้องหามันมาครอบครองให้ได้ เพราะสิ่งนี้มีประโยชน์ต่อโลกแบบนี้อย่างมาก
การได้เห็นแหวนนี้ทำให้เขานั้นดีใจเสี
