ี่มีไขมันกระเพื่อมตามจังหวะการเดินก็อดที่จะถลึงตาใส่อยู่ในใจไม่ได้
ถ้าจะให้พูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เฉินเฉียงนั้นโดยปกตินั้นรู้สึกว่าคนอ้วนนั้นน่าคบ แต่กับชายอ้วนคนนี้ เขาไม่ได้มีความรู้สึกอยากจะคบหาเลยแม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตาม เพื่อความปลอดภัยของตนเองแล้วนั้น เฉินเฉียงจำเป็นต้องเลือกใช้วิธีการน่าอายอย่างการอยู่ใกล้กับคนอื่นที่แข็งแกร่งกว่าแบบนี้
เขายังคิดตามหลังชายอ้วนไปอยู่ห่างๆ ในใจของเขานั้นคาดหวังไว้ด้วยซ้ำว่าให้มีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งกว่านี้มีก่อปัญหากับชายอ้วนคนนี้
ไม่ว่าจะใช้วิธีการที่น่าอับอายขนาดไหนก็ตามเขาต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ให้ได้
หลังจากเสร็จการต่อสู้กับงูยักษ์ไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เขาก็เห็นชายอ้วนเปิดฉากการต่อสู้อีกครั้ง
และเป็นอีกครั้งที่หลังจากการต่อสู้ได้จบลง เฉิงเฉียนก็ได้วิ่งเข้าไป
“ได้ของดีอีกแล้วเหรอลูกพี่”
ในขณะที่ชายอ้วนที่ในตอนนี้กำลังงัดแก่นคริสตัลออกมาจากหัวของสัตว์ประหลาด เฉินเฉียงก็ใช้มือขวาไปลูบตัวสัตว์ประหลาดอีกครั้งพร้อมคำถามที่ถามไปแบบส่งๆ
“ไอ้….นี่เจ้าตามข้ามาอีกแล้วเหรอ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนนะ”
ชายอ้วนในตอนนี้ดูเหมือนจะหมดความอดทนลงกับการถูกคนอื่นตามมาตลอดเวลาแบบนี้ เขามองที่เฉินเฉียงด้วยสายตาที่โหดร้าย
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงนั้นกับต้องรู้สึกกดดันอย่างมากในเรื่องที่ว่าเขานั้นต้องใช้ค่าพลังงานกว่า 30 หน่วยไปกับการย่อยสลายและดูดซับตัวชะมดเสียมากกว่า
ช
