แต่กับการสูญเสียขาไปอย่างกะทันหันหนึ่งข้าง ความเร็วของมันนั้นย่อมลดลงอย่างมาก และด้วยทักษะก้าวย่างสวรรค์และดาบดั้นเมฆนั้นทำให้เฉินเฉียงนั้นสามารถฆ่าหมาไม้สายฟ้าได้ทุกเมื่อตามต้องการ
อย่างไรก็ตาม เฉินเฉียงนั้นยังไม่ต้องการฆ่ามันในทันที และในครั้งนี้เขานั้นไม่คิดจะใช้กระบวนท่าของดาบสายฟ้าทำลายวิญญาณแม้แต่น้อย ในตอนนี้เข้าใช้แค่เพียงพลังทำลายล้างจากดาบดั้นเมฆและความบ้าพลังของเขาล้วนๆในการค่อยๆชำระอวัยวะส่วนต่างๆของหมาไม้ทีละเล็กทีละน้อย
“ควี้กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”
ไม่นานนัก ขาทั้งสี่ของหมาไม้สายไฟก็ได้กุดหายไปจนหมด มันส่งเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวน
สำหรับหมาไม้สายฟ้านั้น อาวุธของมันมีเพียงกรงเล็บสองคู่ที่คงอยู่บนขาทั้งสี่ข้าง และเมื่อขาทั้งสี่ของมันกุดไปจนหมด มันก็ไม่ได้ต่างไปจากเสือไร้เขี้ยวเล็บเลยแม้แต่น้อย
“ไอ้ตัวระยำ แกฆ่าปู่ซุนของข้า นี่คือสิ่งที่แกควรจะได้รับ”
ไม่ว่าหมาไม้สายฟ้าจะเข้าใจคำพูดของเฉินเฉียงหรือไม่ก็ตาม ในตอนนี้มันทำได้เพียงส่ายศีรษะไปมาและสะบัดอย่างรุนแรง พร้อมเสียงกรีดร้องที่แหลมเล็กที่สุดในชีวิตเท่าที่เคยร้องออกมา
เฉินเฉียงที่ในตอนนี้รู้สึกว่าได้ระบายความโกรธแค้นอย่างพอใจแล้ว เขาหยุดเล่นอีกต่อไป เขาได้ยกดาบดั้นเมฆขึ้นมาก่อนที่จะกระหน่ำทิ่มแทงเข้าไปบนร่างของหมาไม้สายฟ้าอย่างโหดร้าย
ไม่ว่าหนังของหมาไม้สายฟ้าจะนุ่มลื่นขนาดไหนก็ตาม เมื่อเจอท่านี้ของดาบดั้นเมฆก็ไม่มีทา
