ริงของชายชราผู้นี้
และนี่ทำให้เขาไม่มีทางเลือกและทำได้แค่เพียงกินเนื้อพวกนี้ไปคนเดียวเท่านั้น
“เอ้า ดื่มนี่ด้วย”
ผู้อาวุโสซุนได้ส่งไวน์ครึ่งชามให้กับเฉินเฉียง ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและฝืนทนไม่ให้อยากกิน
ในคืนวันนั้น ที่พักของเขาเต็มไปด้วยเสียงกรนลั่น
ถึงแม้ว่าเฉินเฉียงในตอนนี้จะหลับตาลง แต่เขานั้นยังคงใช้งานทักษะตรวจสอบด้วยเสียงนี้เอาไว้โดยตลอด และนั่นเองทำให้เขาได้รับรู้ว่าผู้อาวุโสซุนนั้นได้แอบเดินออกไปจากห้องเงียบๆ
และด้วยความสามารถในการได้ยินของเขาเพิ่มขึ้นมานั้นทำให้เขาได้ยินแม้แต่เสียงพูดบ่นเบาๆของผู้อาวุโสเกี่ยวกับตัวเขา
เฉินเฉียงนั้นได้ทำการเอาผ้าห่มมาคลุมโปง ก่อนที่จะหันหลังและหลับต่อไป
ยังไงซะวันพรุ่งนี้เขาก็ต้องเผชิญหน้ากับการสั่งสอนของผู้อาวุโสซุนในโหมดโหดเหี้ยมอยู่ดี
ในช่วงหนึ่งเดือนมานี้ ภายใต้การชี้แนะจากผู้อาวุโสซุน ทำให้เฉินเฉียงสามารถเปิดจุดชีพจรที่สองได้ในที่สุด
“เฉินเฉียง นี่ เงินเดือนของเจ้า”
กัปตันจางส่งแก่นคริสตัลห้าชิ้นให้เฉินเฉียง
“กัปตัน ข้าอยากจะซื้อไวน์ดีๆสักหน่อยน่ะ บอกข้าหน่อยสิว่าจะซื้อได้จากที่ไหน”
“ไวน์เหรอ …. เฉินเฉียง สำหรับอาณานิคมเราแล้ว ไวน์นี่ค่อนข้างจะเป็นของหรูหราเลยนะ แค่ไวน์ขวดเดียวก็เท่ากับแก่นคริสตัลชิ้นนึงแล้ว เจ้าต้องการจะซื้อจริงๆเหรอ”
เฉินเฉียงพยักหน้ารับ “ข้าสัญญากับปู่ซุนไว้ว่าจะซื้อไวน์ดีๆให้สักขวดน่ะ”
“อ้อ ตอนแรกข้าก็นึกว่าเจ้าจะซื้
