บทที่ 6 ดาบดั้นเมฆ
“ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะเฉินเฉียงในตอนนี้มีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าใครมากกว่านะ สายเลือดของเขายังไม่มีร่องรอยการตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อย”
หมอลีทำได้เพียงส่ายศีรษะไปมาพลางถอดถอนลมหายใจ
“เป็นไปไม่ได้” ผู้การหลิงพูดออกมาด้วยความไม่เชื่อในผลการทดสอบ “เป็นไปไม่ได้ที่คนทั่วไปจะสามารถแบกกระต่ายสายฟ้าที่มีน้ำหนักกว่าสองตันแบบนั้นมาได้กว่าร้อยไมล์แบบนี้”
“แถมก่อนหน้านี้ กัปตันฉียังบอกออกมาเองว่าเขาได้เห็นเฉินเฉียงมีวิ่งด้วยความเร็วที่แม้แต่ผู้มีสายเลือดนักรบระดับต้นก็ยังเทียบไม่ติด แค่นั้นก็เห็นได้ชัดแล้วว่าสายเลือดของเขาต้องตื่นขึ้นมาแล้วสิ”
“เป็นไปได้รึเปล่าว่าสารทดลองนี้มีอะไรผิดพลาด” ผู้อาวุโสซุนที่ตอนนี้ยืนอยู่ข้างๆ ได้เอ่ยขึ้นมาเพื่อหาสาเหตุที่พอจะเป็นไปได้
“ไม่ใช่ อาณานิคมของเรานั้นใช้สารทดสอบนี้มาโดยตลอด และไม่เคยมีความผิดพลาดเลยสักครั้ง”
“ลี ดูเหมือนว่าเจ้าจะพูดอะไรตามอำเภอใจอีกแล้วสินะ”
ชายแก่คนหนึ่งได้เดินแทรกเข้ามาในระหว่างที่คนอื่นๆกำลังออกความเห็นเกี่ยวกับผลการทดสอบ
“ท่านอาจารย์ ท่านจะหมายความว่าสารทดสอบของพวกเรานั้นมีข้อผิดพลาดจริงๆหรือคขอรับ” หมอลีที่ได้ยินเสียงได้ทำการโค้งคำนับอย่างนับถือเมื่อได้เห็นชายแก่ที่เดินเข้ามา
“หมอลู ท่านมีความเห็นว่ายังไง”
ถึงแม้ผู้การหลิงผู้นี้จะอยู่ในตำแหน่งที่สูงที่สุดในอาณานิคมแห่งนี้ แต่เขาเองก็ยังต้องให้ความเคารพเมื่อได้เห็นหมอล
