นเมื่อกลับมาเป็นที่เรียบร้อย
“หึหึหึ ลูกพี่ใหญ่เฉินเฉียง ต้องขอบคุณลูกพี่จริงๆที่ทำให้พวกเราได้ลิ้มรสของดีๆแบบนี้ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ชาตินี้ทั้งชาติพวกเราคงไม่มีหวังได้ลิ้มรสมัน”
เจ้าอ้วนพูดออกมาก่อนที่จะตักเนื้อก้อนหนึ่งจากหม้อเข้าปากไปเคี้ยวตุ้ยๆอย่างละมุน
“โฮ่….. เป็นรสชาติที่ละมุนลิ้นจริงๆ นี่ทำให้ข้าเกือบจะเคี้ยวลิ้นของตัวเองไปตั้งหลายรอบแน่ะ”
เจ้าอ้วนเป่าลมปากออกมาด้วยความร้อนและเอร็ดอร่อย เด็กคนๆอื่นๆเองก็ได้ทำตามและมีสภาพไม่ค่อยต่างกันเท่าไหร่
“ไอ้ซาลาเปาหมูตอนเอ๊ย ตักกินดีๆไม่ได้รึไงกันวะ เอ้านี่รับไปแล้วก็ออกไปกินข้างนอกเลยไป” ผู้อาวุโสซุนดุออกมาก่อนที่จะยื่นชามที่เต็มไปด้วยเนื้อกระต่ายสายฟ้าแทบจะพูนแล้วไล่ส่งทุกคนให้ออกไป
“ปู่ซุน ไหนไวน์ล่ะ มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่ต้องเก็บไว้แล้วนา…”
“ไอ้เด็กเวรนี่ ข้าไม่ยอมให้แกใช้เนื้อกระต่ายพวกนี้มาแลกไวน์ข้าไปเฉยๆหรอก แกต้องหาไวน์มาเติมให้ข้าด้วยล่ะ”
“เอาเถอะ ยังไงซะนี่ก็ขวดสุดท้ายแล้ว” “เห็นแก่ว่าวันนี้เป็นวันดีหรอกนะ งั้นมาดื่มไวน์นี่ด้วยกันก็แล้วกัน”
ผู้อาวุโสซุนพูดจบก็ได้เดินไปนำไวน์ของตนที่ซุกซ่อนเอาไว้อย่างไม่รังเกียจรังงอน
“เอาน่าปู่ ไม่เกินวันสองวันนี้เดี๋ยวข้าจะซื้อมาเติมให้”
“เหอะ ได้จริงก็ดีสิ ไวน์ขวดนี้แลกมาด้วยแก่นคริสตัลเกือบทั้งก้อนเลยทีเดียว”
“ไอ้หนู ตอนนี้ถึงแม้ว่าเจ้าจะได้เข้าร่วมทีมสำรวจ แต่เจ้าก็ได้แก่นคริสตัลนี้เพียง
