ักษะตรวจสอบด้วยเสียงเพียงอย่างเดียวเท่านั้นเพื่อใช้ในการตรวจสอบว่ากระต่ายไปในทิศทางไหน
อย่างไรก็ตาม หลังจากมันกระโดดไปในครั้งนี้ ถึงแม้ว่ามันน่าจะอยู่ในระยะตรวจจับของเขา แต่เขาก็ไม่พบร่องรอยของมันแม้แต่เงา
อย่าบอกนะว่ามันวิ่งด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม
เฉินเฉียงในตอนนี้ยังไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว เขาหยุดนิ่งอยู่นานก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นมาและมองไปโดยรอบ
ที่ระยะห่างจากที่นี่ประมาณ 30 เมตร เฉินเฉียงได้มองไปยังหุบเหวที่มีความลึกประมาณห้าร้อยเมตร เขาแตะอกตัวเองก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
โชคดีที่เขานั้นหลบเข้ามาในพุ่มไม้นี้ก่อน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะเผลอตกไปในเหวลึกแบบกระต่ายสายฟ้านั่น
ตอนนี้สายตาของเขาได้มองไปยังกระต่ายสายฟ้าที่กำลังนอนบาดเจ็บรุนแรงบนแท่นหินที่ก้นผา ราวกับว่ามันตายแล้วด้วยซ้ำ
“ครืน..” “โอ้ ท้องร้อง”
เฉินเฉียงเองในตอนนี้ที่วิ่งมาอย่างหนักก็ได้เริ่มหิวจนหมดแรงไปเหมือนกัน
“กระต่ายตัวใหญ่ขนาดนั้น….น่าจะอร่อยอยู่นะ”
เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ความหิวโหยในช่วงเวลาแบบนี้ยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก
ด้วยการที่หน้าผานี้มีเถาวัลย์ยาวเลื้อยผาดผ่านอยู่ เฉินเฉียงจึงค่อยๆไต่เถาวัลย์ลงไปจนถึงก้นของหน้าผา เขาเดินไปยังซากร่างของกระต่ายสายฟ้า
“ไม่ใช่ว่าแกไล่ข้าเก่งนักไม่ใช่รึไงกัน แน่จริงลุกขึ้นมาไล่ต่อเซ่”
ในขณะที่เฉินเฉียงกำลังใช้มือขวาตบไปที่หน้าของกระต่ายสายฟ้าอยู่นั้นเอง
ติ้ง
ระบบตรวจพบ เป้าหมายส
