ินเนื้อพวกนี้นัก แถมมันยังเพิ่มค่าสถานะของข้าได้อีกด้วย ดูเหมือนว่าข้าคงต้องนำเจ้านี่กลับไปฝากปู่ซุนสักหน่อยแหะ”
และนี่เองทำให้เขานึกไปถึงค่ำคืนที่ได้ดื่มเหล้ากับผู้อาวุโสซุน ในตอนนั้นทั้งสองได้ทำการกินเนื้อแกล้มเหล้ากันไปด้วย ความรู้สึกนี้ยังคงประทับใจเฉินเฉียงอยู่จนมาถึงตอนนี้
ผู้คนอย่างหน่วยเก็บเกี่ยวซากอย่างพวกเขานั้นมีชีวิตอยู่รอดมาได้อย่างยากลำบาก
เจ้าอ้วนและทุกคนเองก็แทบไม่เคยมีโอกาสได้ลิ้มรสเนื้อเช่นนี้มาก่อน
เมื่อมองไปโดยรอบและเห็นว่าปลอดภัยแล้ว เฉินเฉียงได้ทำการลากซากกระต่ายสายฟ้านี้และตั้งใจจะเดินออกไปจากเขาในทันที
“ไอ้ฉิบ กระต่ายบ้านี่มันต้องหนักราวๆสองตันแหงๆ”
เฉินเฉียงได้ทำการวางซากร่างกระต่ายสายฟ้าลงก่อนที่จะเปิดแผงข้อมูลส่วนตัวขึ้นมา ในคราวนี้เขาได้ใช้ค่าพลังงานไปเพิ่มค่าความอดทน แต่เขาไม่คิดมาก่อนว่าการเพิ่มค่าความอดทนนี้จะส่งผลไปยังค่าอื่นด้วย
ค่าพลังงาน:800ค่าการใช้ประโยชน์:1ค่าความอดทน:15ค่าความแข็งแกร่ง:42ค่าความเร็ว:29ค่าพลังจิต:24
อย่างไรก็ตาม หลังจากเขาทำแบบนั้นไปดูเหมือนว่าการเพิ่มค่าสถานะได้หนึ่งหน่วยนั้นต้องใช้ค่าพลังงานกว่าสองหลัก
ดูเหมือนว่ายังไงซะเขาก็ยังต้องการแก่นคริสตัลอยู่ดี
หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง เฉินเฉียงก็ได้ออกจากภูเขาหมางได้แล้ว
ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง เฉินเฉียงได้ค่อยๆลากซากร่างกระต่ายสายฟ้าโดยนำขาของมันทั้งสองข้างมาวางพาดผ่านลำคอ เขามุ่งตรงไ
