บทที่ 2 ลูกนายพล
“เฉินเฉียง เมื่อกี้กัปตันฉีจากทีมสำรวจมาหาคนให้ไปช่วยถือของ ต้องขอบคุณการไม่สนโลกของเจ้าจริงๆที่ทำให้เจ้าเป็นผู้เสียสละสำหรับพวกเรา”
“อ้อ แล้วก็ แก่นคริสตัลที่อยู่ในมือนั่นน่าจะเป็นค่าจ้างล่ะนะ”
“แก่นคริสตัลก้อนนั้นน่าจะพอแลกอาหารดีๆอยู่ได้สักสองเดือน มันมีราคาสูงเลยทีเดียว”
เฉินเฉียงที่ได้ยินก็ฟังอยู่นิ่งๆก่อนที่จะหยิบแก่นคริสตัลขึ้นมาดูพร้อมความรู้สึกกดดันภายในจิตใจ
เพียงเพราะว่าเขานั้นไม่ได้สนใจฟังทุกคนคุยกันก็แค่นั้น แล้วทำไมอยู่ๆเขาก็ได้กลายเป็นทีมสำรวจไปได้ซะอย่างนั้น
“เฉินเฉียง พวกเราไม่ได้กินอะไรดีๆเลยนับตั้งแต่เราเข้าทีมเก็บกู้ศพนี่มา ในเมื่อเจ้าเองก็มีแก่นคริสตัลอันแสนล้ำค่าอยู่ในมือ ทำไมเจ้าไม่ไปหาเนื้อสัตว์ประหลาดๆดีๆมากินกันคืนนี้สักหน่อยล่ะ”
เฉินเฉียงมองไปที่เจ้าอ้วนที่ในตอนนี้มายืนอยู่ข้างๆเขาด้วยบรรยากาศกดดันแปลกๆที่แผ่ออกมาจากใบหน้าของเขา
ความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้อยากจะไม่ทำตามข้อเสนอของเจ้าอ้วน แต่ในทันทีที่แก่นคริสตัลนี้ตกมาอยู่ในมือเขา ระบบได้กลืนกินผลึกนี้แทบจะในทันทีที่เขาสัมผัสมัน
ติ้ง
ระบบดูดซับค่าพลังงาน 10 หน่วยและจะเพิ่มค่าการใช้ประโยชน์ 1 หน่วย
ค่าพลังงาน 0 หน่วย เจ้าของระบบโปรดเพิ่มค่าพลังงานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
และตอนนี้เฉินเฉียงได้รับรู้ว่า ระบบย่อยสลายซากนี้ตอบสนองกับแก่นคริสตัล หรือก็คือเขาต้องใช้แก่นคริสตัลเหล่านี้ในการ
