ถึงสิ่งที่จำได้แล้ว เฉินเฉียงได้คิดจะลองทักษะนี้ขึ้นมาบ้าง เขาได้หลับตาลงและใช้ทักษะไร้ตัวตนของค้างคาวโลหิตพิษในทันที
นี่ส่งผลให้ลมหายใจและอัตราการเต้นของหัวใจของเฉินเฉียงช้าลง แม้แต่อุณหภูมิในร่างกายก็ยังลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกันทักษะการตรวจหาด้วยเสียงของเขาก็ได้ถูกเปิดใช้งานถึงแม้ว่าเขานั้นจะยังไม่ได้เปิดดวงตาตัวเอง แต่ในทันทีที่เขาเปิดใช้ทักษะตรวจสอบด้วยเสียง เขาสามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งต่างๆรอบตัวกว่าสามร้อยเมตรได้อย่างกระจ่างชัดในตอนนี้ เด็กหนุ่มร่างท้วมที่สนิทกับเขานั้นเมื่อเห็นเฉินเฉียงนิ่งไปก็ได้เข้ามาเรียกเฉินเฉียงด้วยน้ำเสียงห่วงใยเบาๆว่า “เฉิน..เฉียง…”
เมื่อไม่เห็นเฉินเฉียงตอบสนอง เด็กหนุ่มร่างท้วมจึงได้ถอดถุงมือเพื่อจับร่างกายเฉินเฉียงหมายจะปลุกให้ได้สติ“หืม ห้ะ ไม่จริงน่า ปู่ เฉินเฉียงตัวเย็นมากเลย”“อย่าไร้สาระน่า ต่อให้เขาโดนพิษจริงแต่ก็ไม่น่าจะทำให้ตัวเย็นได้เร็วขนาดนั้น…คิดว่านะ”ปู่ซุนที่ได้ยินดังนั้นได้หน้าคล้ำลงในทันทีขณะที่หันไปตอบเด็กหนุ่มร่างท้วม เขาได้ตรงไปยังเฉินเฉียงพร้อมใช้นิ้วอังจมูกสักพัก หลังจากนั้นจึงได้รีบจับชีพจรของเฉินเฉียง หลังจากจับไปสักพักก็ถึงกับหน้าถอดสีและอุทานออกมาว่า
“ห้ะ ตายแล้วเรอะ”“โธ่ ไม่น่าเลย เฉินเฉียงนี่มีชีวิตอันสั้นนัก….พวกเรามาฝังศพเขาด้วยกันดีกว่า”หลังจากมีคนหนึ่งได้พูดออกมา วัยรุ่นอีกสองคนก็ได้เข้ามาเพื่อที่จะยกร่างของเฉินเฉี
