“เขามาทำไม? มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้ไม่ได้หรือ?”
เจียงลวี่ที่มาบอกนางฝืนยิ้ม และเอ่ยว่า “เห็นว่าฝ่าบาทให้เขามา แถมยังบอกว่า ฝ่าบาทมีรับสั่งว่า ในเมื่อเจ้าไม่อยากไปลานล่าสัตว์ ก็ไม่ต้องให้เจ้าไปแล้ว และยังให้เจ้าเข้าไปอยู่ในวังสักสองสามวัน หากเจ้าอยากขอตำแหน่งให้หลี่เชียน ไว้เขากลับมาค่อยว่ากัน”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือ! ข้าบอกเมื่อไรว่าข้าเข้าเมืองหลวงเพื่อขอตำแหน่งให้หลี่เชียน? ทำไมเขาถึงไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว ยังคิดว่าตนเองถูกอยู่เสมอ”
เจียงลวี่ไม่อาจวิจารณ์ได้
เจียงเซี่ยนคิดถึงพวกสิ่งที่จ้าวอี้ทำในชาติก่อน และขี้เกียจที่จะพูดอะไรอีก จึงเอ่ยว่า “เขาบอกว่าเขาจะกลับมาเมื่อไรหรือไม่?”
“ไม่!” เจียงลวี่เอ่ย “แค่บอกว่าจะกลับมาให้เร็วที่สุด”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็บอกเสี่ยวโต้วจึว่า ข้าจะเข้าวังพรุ่งนี้ ให้เขาอย่ากลับไปกลับมาเลย กลับไปรายงานเดี๋ยวนี้ก็พอแล้ว ดึกมากแล้ว ข้าก็ต้องพักผ่อนแล้วเช่นกัน พูดไปพูดมาก็เรื่องพวกนั้นไม่ใช่หรือ ให้เขารีบกลับไปพักเถอะ”
———————————–
