่ยนเข้าพิธีปักปิ่นก็ต้องเข้าหอกับหลี่เชียน หลังจากนั้นเจียงเซี่ยนต้องมีลูกอย่างแน่นอน คงจะไม่มีโอกาสออกจากบ้านสามี เที่ยวเล่นไปทั่ว และไปเยี่ยมญาติมิตรคนเดียวอีกแล้ว
เจียงเจิ้นหยวนรู้สึกไม่สบายใจมาก รู้สึกเหมือนดอกโบตั๋นของตนเองถูกคนอื่นอุ้มไปแล้ว
เขาเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ฉลองปีใหม่แล้วค่อยกลับไปเถอะ หลี่เชียนอยู่เมืองกาน นานๆ จะกลับมาสักครั้ง เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องรีบกลับไปขนาดนั้นเช่นกัน”
ถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็ยังเด็ก
คิดว่าตระกูลหลี่ของเขาก็ไม่กล้าจัดเมียบ่าวและอนุภรรยาให้หลี่เชียนก่อนเจียงเซี่ยนเช่นกัน
เจียงเซี่ยนหวังจริงๆ ว่าเจียงเจิ้นหยวนจะสามารถเอ่ยได้ว่า…นางอยู่ฉลองปีใหม่ที่เมืองหลวง ต้องเป็นเพราะไทฮองไทเฮายังมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน!
นางหวังว่าไทฮองไทเฮาจะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้น!
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า
สีหน้าของเจียงเจิ้นหยวนคลายความโกรธลงเล็กน้อย และเอ่ยว่า “เจ้าจะไปเยี่ยมเฉาไทเฮาหรือไม่? เรื่องคราวก่อน...โชคดีที่มีนางจัดการในนั้น และตระกูลหลี่ก็เป็นคนของเฉาไทเฮา ไม่ว่าจะจากด้านความรู้สึกหรือเหตุผล เจ้าก็ควรไปสักครั้ง แต่ก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกว่าเป็นหนี้
